కవితలు

క‌న‌బ‌డుట లేదు

క‌న‌బ‌డుట లేదు

కోడం పవన్‌కుమార్‌

కళాక్షేత్రం కథా కమామిషు

కళాక్షేత్రం కథా కమామిషు

కక్కునూరి శ్రీహరి

మోహనం

మోహనం

దాసరాజు రామారావు

అంత‌స్సంగీత స్ర‌వంతి

అంత‌స్సంగీత స్ర‌వంతి

మల్లారెడ్డి మురళీమోహన్‌

కాలం తూనీగ

కాలం తూనీగ

పరమాత్మ

మనస్సులం!

మనస్సులం!

ఆ వీధి మలుపులో ఆ ఇంటి ఆకుపచ్చ తోరణాల్లో ఇప్పటికీ నీ చూపులు వెచ్చగా నన్ను స్పృశిస్తుంటాయి అరనవ్వుల తివాచి పరచి ఆహ్వానిస్తుంటాయి పొన్నచెట్టు నీడలో కూర్చున్నప్పుడల్లా ఆకులపై నిలువలేని నీటి బిందువులు నీ జ్ఞాపకాలై నన్ను తడిపేస్తుంటాయి! ఇప్పుడు నువ్వక్కడ లేవు నేనూ అక్కడ లేను ఏమయ్యామో, ఎటువైపు వెళ్లామో తెలీకున్నా నీ ముసిముసి నవ్వులు... చిలిపి చూపులు ఇప్పటికీ వీధంతా పచ్చగా పరచుకుని పలుకరిస్తుంటాయి! ఉదయాన్నే వాకిట్లో నీ మోములో బందీ కావడానికి నేనెన్ని నిద్దురలేని రాత్రులు గడిపానో నా మనసు నిన్నెంతగా  వెతికి వేసారిపోయేదో మొద్దు నిద్దుర సూరీడు ఎంతకీ మంచుదుప్పటి దులుపుకోడాయే! ముంగిట్లో ముగ్గొలకబోస్తూ నువ్వు నీ తడి కురుల చివర మెరిసిపోతూ జారిపోతూ మాయమయ్యే నీటి ముత్యాల్లో తళుకుమన్న నీ నవ్వుల పరవళ్లు నన్నెన్నిసార్లు బతికించాయో నన్నెంత దూరం నడిపించాయో! గుర్తుందా... అదేంటీ అలా అడుగుతున్నాను అసలు మనం మరచిపోతే గదా... ‘ప్రేమ విఫలమై ప్రేమికుల ఆత్మహత్య’ ఉదయాన్నే విషాదం మోసుకొచ్చిన వార్తా పత్రిక చూసి అక్కడ మేడ మీద నువ్వు ఇక్కడ పొన్నచెట్టు నీడలో నేను ఎంతగా నవ్వుకోలేదూ నవ్వి నవ్వి ఘొల్లున ఏడ్చుకోలేదూ! ప్రేమకు చావేంటీ, విఫలమేంటీ ప్రేమంటే కలవడమేంటీ, కలిసుండటమేంటీ ప్రేమంటే నువ్వూ నేనూ కదా నీ తలపూ నా వలపే కదా నీ ఉచ్ఛ్వాసం... నా నిశ్వాసాలే కదా... ఇన్నేళ్లుగా ఇన్నాళ్లుగా మనం ఏమయ్యాం, ఎక్కడున్నాం కనీసం మన మధ్య మాటైనా ఉందా అయితేనేం ప్రేమను  నీవెంటా నా వెంట మోసుకెళ్లలేదూ గుండెల నిండా ఊపిరిగా పీల్చుకోలేదూ ప్రేమ అమరమైతే మనమేం అవుతాం ప్రియా! అయినా ఈ పిచ్చోళ్లు ప్రేమకు ముడి వేస్తారేంటీ దేహాలకు పెళ్లి చేస్తారేంటీ ప్రేమ పరమార్థం కామమంటారేంటీ! ప్రియా..! మనమేమైనా కాముకులమా దైవాలమా... దానవులమా... మానవులమా... మనిద్దరం ఎవ్వరికీ ఎప్పటికీ అంతుబట్టని మనస్సులం ఎండిపోని సరస్సులం మన భాష మనిద్దరికి మాత్రమే తెలుసు!
తెలుగు వెలుగు

తెలుగు వెలుగు

ఆవు పాలకన్న, అరిసె పాకము కన్న తీపి గారె కన్న, తేనె కన్న మధురమైన భాష మన మాతృభాషరా తెలుగు భాష చవిని తెలుప తరమె! అన్యభాష యెంత అవసరంబైనను మాతృభాష విలువ మరువరాదు అంతరించనీకు అమ్మ నేర్పిన భాష ఆయువున్న వరకు అవనిలోన! అన్యభాషలేమొ ఆత్మీయమాయెను సొంత భాష పలుక శోష కలిగె వనికి రంగులద్ద వాసంత మెట్లగు కోకిలమ్మ తీపి కూత లేక? తల్లి భాషనేమొ తక్కువని తలచి ఆంగ్ల మాధ్యమమును హత్తుకొనిరి అసలు చదువు కొరకు అనువైనదే భాష? మాతృభాష తప్ప మారు కలదె? కలలు కనెడివేళ, కష్టమొచ్చినపుడు తల్లి భాషలోనె తల్లడిల్లి మరచిపోదువేల మాతృభాషను నీవు పలుకరించినపుడు, పలుకునపుడు? గద్దెనెక్కి పిదప గతమంత మరచిరి తల్లిభాష అమలు తలచరైరి ఉత్తవాయె పూర్వ ఉత్తర్వులన్నియు తెలుగు భాష వెతను తీర్చుటెట్లు? సభలు నిర్వహించి సందేశములు యిచ్చి భాషనుద్ధరింప బాస సేసి ఆచరింప నిపుడు ఆలస్యమేలనో మాట నిలుప వలెను మాన్యులింక! ఉద్యమములు చేసి ఊళ్లన్ని కదలాలి మాతృభాష విలువ మదిని దలచి తెలుగు బతుకవలెను వెలుగులుబంచుచూ పాఠశాలలందు, పలుకులందు! తెలుగు నేర్చి నీవు తెలివినొందుటె కాక ఇంటియందు పలుకు మింపుగాను జనము మెచ్చు నిన్ను జనభాష పలుకగా మనసు తెలుపు భాష మాతృభాష!
జీవం కోల్పోయి..

జీవం కోల్పోయి..

అక్కడి అనుబంధాలు ఆత్మీయతా రాగాన్నే పలికేవి నిరంతర స్నేహ మాధుర్యం ఊరంతా పరిమళమయ్యేది ఏపుగా ఎదిగిన చెట్ల సమూహం ఊరంతా పచ్చని కాన్వాసుని పరిచేది శబ్ద, వాయు కాలుష్యాలు జంటగా అల్లంత దూరాన్నే ఉరిపోసుకునేవి మలినం లేని మనసుల నిండా వెన్నెల పూలు విరబూసేవి పొలాల ఎదిగిన పచ్చని పైర్లు బతుకులకు  భరోసా ఊసులు చెప్పేవి మనుషుల పలకరింపుల్లో మమకారం పొంగుకొచ్చేది పొలిమేర ఛాయల్ని తోసుకొని గ్రామంలో అడుగు పెట్టే పాదాలకి ఊరి కోనేటిలోని ఎర్ర కలువలు స్వాగత స్వరాలను ఆలపించేవి పశుపక్ష్యాదులు మనసార స్వేచ్ఛను ఆలింగనం చేసుకునేవి ఏడాదికోమారు గ్రామదేవత కొలువైన చోట సంబరాల దివిటీలు వెలిగేవి అప్పుడు పల్లె అంటే పచ్చదనాల తోట చలికాలంలో భోగి మంటల వెచ్చదనపు మూట సంక్రాంతి నాటి పిండివంటల గుబాళింపు ఆవు పేడతో అలికిన లోగిలిలో మెరిసే మేలిమి ముగ్గుల జాతర పల్లె అంటే కల్లా కపటం తెలియని అమ్మతనానికి నిలువెత్తు నిజరూపం మరిప్పుడు, పల్లె దారుల నిండా కనిపించని ముళ్ల కంపలు అభివృద్ధిని నెత్తిన మోస్తున్నట్లు పరిశ్రమల శిరస్సుల నుంచి పొంగుకొస్తున్న మృత్యుహరణాల పొగ ఒకరికొకరు కక్ష గట్టి నరుక్కొంటున్న రాజకీయ కుట్రల కత్తుల పొదలు వర్గాల సృష్టిలో విభేదాలను రగిల్చే ధనస్వామ్యపు ఎత్తుల పొత్తులు పల్లె ఇప్పుడు జీవం కోల్పోయి వ్యర్థాలను మోస్తున్న మురుగునీటి కాలువలాగ!
మనసులు విప్పుకున్న క్షణాల్లో...

మనసులు విప్పుకున్న క్షణాల్లో...

ఇద్దరు- మనసులు విప్పుకున్న క్షణాల్లో.. రెండు పూవుల పరిమళం- కానరాని గాలి అలలపై.. చెట్టాపట్టాలేసుకుని వాహ్యాళికి వెళ్లినట్టు! ఇద్దరు- మనసులు విప్పుకున్న క్షణాల్లో.. పసిబిడ్డ ముఖంలోని భావాలంత తేటగా.. అడుగు సైతం కనిపించే రెండు సెలయేళ్లు ఒక్కటిగా సంగమించినట్టు! ఇద్దరు- మనసులు విప్పుకున్న క్షణాల్లో.. ‘దేవుడి’కి సైతం పట్టరాని రెండు మెరుపులు.. తమను తాము ఒక్కటిగా పేనుకుని, పెనవేసుకున్నట్టు! ఇద్దరు- మనసులు విప్పుకున్న క్షణాల్లో.. ఎందుకో, ఎన్నడో, ఎలాగో విచ్ఛిన్నమైన విశ్వం.. రెండు ఏకాకితనాలై, వేగివేగి, వెతికి వెతికి.. పునరేకీకృతమైనట్టు! పుట్టుక పరమార్థం పరిపూర్ణమైనట్టు!
వరదాయిని దివ్య శుభాంగీ

వరదాయిని దివ్య శుభాంగీ

పల్లవి అరుణ కిరణతుల చరణ కమలములె కరుణ నెలవులని నమ్మి     ।।2।। శిరమునుంచితిని సుమ్మి.         వరదాయిని! దివ్య శుభాంగీ శివమోదిని! భవ్య లతాంగీ    ।।2।। చరణం 1  నయన చలనములె భువన భవలయలు నడుమ నటనమది మాది    ।।2।। కడమ ఘటనమది నీది         వరదాయిని! దివ్య శుభాంగీ శివమోదిని! భవ్య లతాంగీ    ।।2।। చరణం 2  ధవళ గిరి పతిని సరస వచనముల సరియు జేయునది నీవే     ।।2।। మురియు జేయునది నీవే         వరదాయిని దివ్య శుభాంగీ శివమోదిని భవ్య లతాంగీ    ।।2।। చరణం 3  హరు మెలంకువకు హరి తలంపునకు విధి విలాసమునకీవే        ।।2।। అధికారిణివై యున్నావే వరదాయిని దివ్య శుభాంగీ శివమోదిని భవ్య లతాంగీ    ।।2।। చరణం 3 కమలలోచనుని అనుఁగు చెల్లెలా కనగలేము నీ లీల        ।।2।। భవుని యింటి యిల్లాలా వరదాయిని దివ్య శుభాంగీ శివమోదిని భవ్య లతాంగీ    ।।2।। చరణం 4 తెలియకబ్బినది తెలివికబ్బినది పద కవిత్వముగ మార్చి    ।।2।।  పాటవోలె చేకూర్చి అందింతునమా! ప్రేమార చేకొందువమా! మనసార ।।2।।    ।।అరుణ।।