కవితలు

క‌న‌బ‌డుట లేదు

క‌న‌బ‌డుట లేదు

కోడం పవన్‌కుమార్‌

కళాక్షేత్రం కథా కమామిషు

కళాక్షేత్రం కథా కమామిషు

కక్కునూరి శ్రీహరి

మోహనం

మోహనం

దాసరాజు రామారావు

అంత‌స్సంగీత స్ర‌వంతి

అంత‌స్సంగీత స్ర‌వంతి

మల్లారెడ్డి మురళీమోహన్‌

కాలం తూనీగ

కాలం తూనీగ

పరమాత్మ

అథ యోగానుశాసనం

అథ యోగానుశాసనం

తనువు పద్మాసనం వేస్తే మనసు మర్కటాసనం వేస్తుంది! పద్మమో, శలభమో మయూరమో, మరోటో దేహం వంచి చేసే ప్రతి కోణం ఉనికితో అనుసంధానం కోసమే! ‘నువ్వే’ మూలాధారం అయితే నువ్వెప్పటికీ మూలం వదిలిరాలేవు! నువ్వు ఒక్కడివి కావు బహుముఖాలతో నువ్వొక గుంపువి! ఓ నేర్పరి, ఓ తీర్పరి ఓ మాయగాడు, ఓ ఆశపోతు..  ఎన్ని అందమైన అరలు నీలో!. విషయ భారాలు, ఆశలూ భ్రమలు, నమ్మకాలు, ఊహలు. ఎన్ని మందమైన పొరలు నీలో! భుజంగాసనం  విషం చిమ్మకూడదని నీకు నేర్పకపోతే.. మండూకం దుర్భర నిర్జల తావులలో సైతం నిబ్బరంగా వుండాలని చెప్పకపోతే..      నువ్వింకా భ్రమల్లోనే..    వ్యర్థ విన్యాసాలు చేస్తూ విషయభారాలు మోసే గంగిరెద్దులానే.. గుంపు గందరగోళం వదిలి నిశ్శబ్దంగా నిన్ను నువు కోల్పోయి ఉన్నదంతా ఖాళీ చేసి పొరలన్నీ ఒలిచేసి నువ్వు నువ్వు లా వస్తే!.. యోగం మరో పుస్తకం కాదు నీ బుక్‌ షెల్ఫ్‌లో పడుకోదు! యోగం మరో జ్ఞానపుపొర కాదు నీ చుట్టూ మందంగా అల్లుకోదు.! యోగం  నిన్ను ఉనికితో మమేకం చేసే ఓ అద్భుత ధ్యాన శాసనం! యోగం నిన్ను పరివర్తితుణ్ని చేసే నిశ్శబ్ద అనుశాసనం.! అథ యోగాను శాసనం..
నా కవిత్వమంటే...

నా కవిత్వమంటే...

శ్వేత నీలికాంతి ధారల్లో ఎంత తడిచినా చిరగని కాగితంపై చెరగని అక్షరాలకు నా కవిత్వమంటే సముద్రానికున్నంత సహనం ఉంది అలల వరుసలపై కలల అక్షరాలని రాసి నురగ నవ్వుల తీరానికి నా కవిత్వమంటే సముద్రానికున్నంత అలసట ఉంది విడిచొచ్చిన పొలిమేర బక్కచిక్కిన పంటకాలువ ఊడలూగిన మర్రిచెట్టు బరిగీసి గిరికీలు కొట్టిన పల్లెతల్లి ఒడికి నా కవిత్వమంటే సముద్రానికున్నంత పనితనముంది ధూళిపొరలను నోరార చవిచూస్తూ ఏడ్చిఏడ్చి మేఘాలతో ముఖం కడుక్కుంటున్న  ఆకాశానికి నా కవిత్వమంటే స్తన్యం మీదగా తుళ్లిపడ్డ అమ్మఅశ్రువుకున్నంత తియ్యందనముంది  చెట్ల వెనుక చిరుచీకటి కిటికీలోంచి తొంగిచూస్తూ సంధ్య వారలో జారుతున్న అస్తమయానికి వదిలెళ్లిన గూడును చేరుకునే  గువ్వల జంటకున్నంత గుబులు ఉంది శిశిరాన్ని తరుముతూ వసంతాన్ని తడుముకుంటూ సొనలుకారుతూ వగరుల చిగురులు తింటున్న కోయిలకి నా కవిత్వమంటే... పొదుగును గుద్దుతూ కడుపారా తాగి గంతులేసే లేగ గిట్టలకున్నంత పొగరుంది  పునాదులు కూలిన రాజసౌధాల మీద నుంచి ఎగిరిపోయిన పావురాళ్లకు నా కవిత్వమంటే రాలినాకుల గలగలలకు రెపరెపలాడిన  ఆ రెక్కలకున్నంత బెదురుతనముంది.  తడిసిన ఆ నీలికాంతి ధారకి రాలినాకుల గలగలలకు నా కవిత్వమంటే  అక్షరానికున్నంత ఆనందం ఉంది   
పండుతోంది కాబోలు

పండుతోంది కాబోలు

లేడిలా పరుగెత్తిన పాదాలిపుడు నడవడానికి జాగ్రత్తలు చెప్పుకుంటున్నాయి వేలిచివరి లోకాన్ని తీర్చిదిద్దిన చేతులిపుడు వేళ్లాడిస్తూ ఊరికే గొణుక్కుంటున్నాయి పంచరంగుల్ని ఆవిష్కరించిన కళ్లు మసక వెలుగుల్ని చిత్రిక పడుతున్నాయి చెరకు గడల్ని నమిలి పిండేసిన పళ్లు ఒక్కొక్కటిగా పుచ్చిచచ్చి సెలవు తీసుకుంటున్నాయి సంగీతానికి తలలూపిన చెవులు నిశ్శబ్ద సామ్రాజ్యానికి తలుపులు తెరుస్తున్నాయి కాటుక కళ్లకు గేలమేసిన కుటిల కుంతలాలు తెల్లబడి, పల్చబడి బోసిపోతున్నాయి గళమెత్తి పాడినపాట, పెదవివిప్పి ఆడినమాట గొంతుక దాటిరాక లోనే గుడగుడ మంటున్నాయి కంకర్రాళ్లను పిండి, గుండచేసిన కడుపు మరమరాలను మర  పెట్టలేకపోతోంది బాణాకర్రలా నిగడదన్నిన వెన్ను విల్లులా ఒంగిపోతోంది నెమ్మది నెమ్మదిగా కాయం పండుతోంది కాబోలు.
హృదయంలో మేధస్సు 

హృదయంలో మేధస్సు 

ఆలోచిస్తే ఎంతో అద్భుతంగా అనిపిస్తుంది ఒక్కొక్క జీవి, ప్రకృతి రచించిన ఒక్కొక్క కవితా చరణంలాగా ముందుకొస్తుంది.  అందమైన పొందికలో సృష్టి తన సృజనాత్మకతను ప్రదర్శిస్తుంది కవిత్వం అర్థం కాని వారికి విశ్వరహస్యాలేం అర్థమవుతాయి?  జీవ ఆవిర్భావమే ఒక మహాకవిత్వమయినప్పుడు అది అర్థం కావాలంటే హృదయంలో మేధస్సు ఉండాలి మేధస్సులో హృదయముండాలి ఎడారుల్లో సముద్రాల్ని, సముద్రాల్లో ఎడారుల్నీ చూడగలగాలి కూలిపోతున్న చెట్లలో మొలకెత్తుతున్న గింజల్ని  మొలకెత్తుతున్న గింజల్లో విశ్వవ్యాప్తమౌతున్న జీవ ఆవిర్భావాన్నీ చూడగలగాలి పిచ్చివాడా! నువ్వు అర్థం చేసుకుంటే నిజాన్ని మించిన అందం లేదు  విజ్ఞానాన్ని మించిన కవిత్వం లేదు  ప్రతి జీవి అందమైందే కానీ ప్రతి జీవినీ అర్థం చేసుకోగలిగే చేవ కేవలం మనిషికే ఉంది! ఇన్ని సూర్యుల మధ్య, ఇన్ని గ్రహాల మధ్య ఇన్ని వేల కాంతి సంవత్సరాల దూరంలో  ఒక చిన్ని భూగ్రహం మీద పుట్టిన వాడు మనిషి కొలతలు లేని, ఎల్లలు లేని విశ్వాంతరాళాల్లో పరిభ్రమిస్తున్న వాడు మనిషి సత్యమనే అందం కోసం తపించి పోవడమే కాదు  ప్రాణాన్ని త్యాగం చేయడం కూడా తెలిసినవాడు అందమైన వాక్యాలతో రాస్తున్నదే కవిత్వం కాదు  సత్యాన్వేషణలో రాయబడేదంతా ఒక మహాకవిత్వం ఎందుకు కాదూ?  అందమైన భావనకు అక్షరరూపమిచ్చేవాడే కవి అయితే అదే అందమైన భావనను ప్రత్యక్షం చేయించేవాడు ఇంకెంత మహాకవి? కవిత్వానికి ఎల్లలు చెరిపేస్తున్న కవి వైజ్ఞానికుడు! ఏ ఆకృతీ లేని చిన్న బండరాయిని తొలిచి రూపం ఇచ్చేవాడే శిల్పి అయితే,  ఆదీ, అంతం లేని విశ్వాంతరాళాన్ని మానవ శ్రేయస్సు కోసం నిరంతరం తొలుస్తున్నవాడు ఇంకా ఎంత పెద్ద శిల్పి?
తపిస్తూ... రమిస్తూ... అక్షరంతో!

తపిస్తూ... రమిస్తూ... అక్షరంతో!

నాలుగు క్షణాల మధ్య దూరం తెగిపోతుంది కాలం ఆది అంతం లేకుండా ఆగిపోతుంది చర్య, ప్రతిచర్యల మధ్య వారధి కూలిపోతుంది స్వయం సంచలిత చలనం పురుడు పోసుకుంటుంది ఏ శిలాజమో.. ఒయాసిస్సై గుండెల్లో ఉబుకుతుంది ఏకాంతాలన్నీ బహుముఖీనాలవుతాయి ఎదంతా ఉప్పెనై చీకటిగా ద్రవిస్తుంది నన్ను నేను తవ్వుకోవడానికి నీ జ్ఞాపకాల్ని విప్పుతాను చంద్రుడు అస్తమిస్తాడు వేళ్ల చివర విచ్చుకున్న నక్షత్రాలు నిద్రిస్తాయి పొడిపొడిగా ఓ సవ్వడి రాలుతుంది పొరలు పొరలుగా దేహం విడిపోతుంది అరలు అరలుగా నాలోని నువ్వు విస్ఫోటనమవుతావు విలువల వలువలు ధారగా వర్షిస్తుంటాయి ఆనందాలు నిత్య ఏకవచనాలవుతాయి లోగిళ్ల ముందు వెండివాన పందిళ్లు వేస్తుంది నువ్వు విరహంతో వయ్యారంగా దూకేస్తావు ఆడుకుంటావు, పాడుకుంటావు విరాగిలా మిగుల్చుతావు  సీతాకోక చిలుక వదిలేసిన అడవిలా వెళ్లిపోతావు కాసిన్ని వ్యథల్ని, రోదనల్ని, స్పందనల్ని జల్లేసి.. ఇక, నేను వాటిని ఏరుకొని, దాచుకొని.. ఏకాంత పథికుడ్నై, పదకర్తనై, కృతినై..  సక్రమంలో.. అక్రమనిర్మాణానికై తపిస్తూ.. రమిస్తూ...! 
నేనొక ఏకాంత సైన్యం

నేనొక ఏకాంత సైన్యం

జనారణ్యాల్లో క్రూర నరమృగాల నడుమ ఏకాకినై నే ప్రయాణించేప్పుడు నాకుగా నేను సామూహిక సాయుధసైన్యమై వెళుతుంటాను అరణ్యాల్లో జంతుజాల పశుపక్ష్యాదుల మధ్య ఒంటరినై నే సంచరించేప్పుడు నాకు నేనైన సాధువునై ఏకకాల ఏకాంతంలో ఓలలాడుతుంటాను వడివడిగా ఆలోచనల అడుగులతో నడుస్తున్నప్పుడు అడుగడుగుకూ ఎటు వెళ్తున్నావని పాదాలు ప్రశ్నిస్తున్నప్పుడు నాకంటూ ఒక గమ్యమవసరంలేని బాటసారినని చెబుతుంటాను ఎండమావుల చెలమల్లోనే కదులుతున్నప్పుడు ఏదీ నాదికాదని చూపులు తెలుపుతున్నప్పుడు ఎడారిలో నాకు నేనో ఒంటరి ఒయాసిస్సునవుతుంటాను ఒంపులుతిరుగుతూ వెళుతున్న నదుల ఎదలపై పిల్లగాలుల అలలు చిటెకలు వేస్తూ పలకరిస్తున్నప్పుడు కడలివైపు తెరచాపేలేని నావనై నిశ్శబ్దంగా కదులుతుంటాను అనుకరణలు అనుసరణలు అందరిలో అలవిగానివైనప్పుడు అడుగుజాడల్లో నీడలుసైతం చెరిగిపోతున్నప్పుడు నాకునేను పారదర్శకతతో నన్ను నేనుగా ప్రదర్శిస్తుంటాను నాకు నేనుగా అణువణువునై విడిపోతున్నప్పుడు నాలోనేను ఐక్యమై నాతో అంకితమైపోతున్నప్పుడు వెలుగుచీకట్లలోనూ విశ్రాంతి తీసుకొని నిలువుటద్దమై నిలబడుతుంటాను నింగిలోని మేఘాలు నేలపై ఒరిగినప్పుడు చినుకు చినుకు తళుకులతో నను తడిపినప్పుడు నడిచే పూలమొక్కనై మట్టి సువాసనలు పీలుస్తూ పరవశిస్తుంటాను పగలు ఒళ్లు విరుచుకున్నప్పుడు రేయి కళ్లు తెరుచుకున్నప్పుడు ఆది తుది లేని కాలానికి నా జీవితకాలమే సమాధానమంటాను నక్షత్రాలు ఆకాశంలో గొడుగు విప్పినప్పుడు పక్షులు కొమ్మలగూళ్లలో రెక్కలు కప్పుకున్నప్పుడు అక్షరాలకి భావాల బొమ్మలల్లుతూ కవితలకి చిరునామానవుతుంటాను
ఏమీ రాయని పలకలతో

ఏమీ రాయని పలకలతో

నలుగురు పిల్లలు  పొదిగిన గూటిలోంచి  చెట్టుకొమ్మలపై అప్పుడే ఎగురుతున్న  పిట్టల్లా  ఏమీ రాయని పలకలతో  వీధిబడిలోకి వచ్చారు అప్పటివరకు మండుతున్న ఆకాశం సైతం  అబ్బురపరిచేలా మబ్బు తొడిగిన చూపులతో చల్లదనం జల్లుతోంది ఆ పిల్లల ముందు లోకం శోకాన్ని దాటి వచ్చి  తారతమ్యాలలేమిని ప్రసాదించమని అభ్యర్థిస్తే ఎంత బాగుణ్ను పచ్చికబయల్లో కళ్లను గెంతులాడించే లేడికూనల్లా వాళ్లలా మైదానంలో పరిగెడుతుంటే  ‘వాళ్ల నుంచి బడి ఏదో నేర్చుకోవడానికి రప్పించుకుందా’ అన్నట్లుంది వాళ్ల నోళ్లలో నానే గేయం వాళ్ల మాటల్లో ఇమిడిపోయే కథ సృజించిన ఆలోచనలేవో ఎవరెస్టంత ఎత్తులో నిలబడతాయి వాళ్ల పాదాల గుర్తుల్ని  మనసులో భద్రపరచుకోవాలి  రేపెప్పుడైనా అంగారక గ్రహాన్ని  అవే అధిరోహించొచ్చు వాళ్లాడుతున్న బంతులపై  వేలిముద్రల్ని కళ్లలో ముద్రించుకోవాలి ముందు ముందు ఏ అంతర్జాతీయ ఆటస్థలంలోనో  మూడు విదేశీ కర్రల్ని అవే గురిచూడొచ్చు వాళ్ల మునివేళ్లను పట్టి కళ్లకద్దుకోవాలి  రేపటి మన కంచాల్లో మెతుకులపై వాళ్ల సంతకాలు లిఖితమై ఉండొచ్చు  వాళ్ల గొంతుల్లో పలుకుల్ని చెవుల్లో భద్రపరచుకోవాలి రేపటి వేదికలు వాళ్ల మాటల్ని ఊరేగించొచ్చు నాతోటి ఉపాధ్యాయులారా నాతో పాటు మీరు పొడిబారిపోకపోతే కొన్ని రోజులైనా వాళ్లముందు మాట్లాడకుండా ఉందాం ఆ అమాయకత్వాన్ని దోసిళ్లతో  గుండెల్లోకి ఒంపుకుందాం అప్పటివరకు మన తరగతిగదిని ప్రయోగించి వాళ్ల నాగరికతను చిదిమేయకుండా చూద్దాం