కవితలు

పాపం! పసివాళ్లు!!

పాపం! పసివాళ్లు!!

లగడపాటి భాస్కర్‌

తెలుగు తల్లి

తెలుగు తల్లి

- డా।। నాగభైరవ ఆదినారాయణ

సంక్రాంతి లక్ష్మి

సంక్రాంతి లక్ష్మి

అద్దంకి రామప్రియ

పొందడం కోసమే..!

పొందడం కోసమే..!

కల్వలపల్లి బాలసుబ్రహ్మణ్యం

పావురాళ్లకు కెవ్వు కేకలు

పావురాళ్లకు కెవ్వు కేకలు

కోటం చంద్రశేఖర్‌

మాతా! తవ వందనమ్‌!

మాతా! తవ వందనమ్‌!

జయ భారతజననీ! హరిత సస్యశ్యామలావనీ! హిమనగములు నీ శిరసున మంచుపూలు కురిపించగ వింధ్యగిరులు నీదునడుము వడ్డాణముగా నమరగ త్రివర్ణశోభ రెపరెపలను నీదగు కేతనమెగురగ శిరసునెత్తి సగర్వముగ ఘటియింతుము మహితాంజలి! సకల మతాదరణను నీ లౌకిక సంస్ఫూర్తి మెరయ దళితుల హరిజన గిరిజన సంక్షేమమ్మది విరియగ అల్ప సంఖ్యాకుల మనుగడ ఆనందమ్మున గడువగ ప్రజాస్వామ్య పరిమళములు దశదిశలను వ్యాపించగ జెండాయే మాకండగ నుండగ పండుగ మెండుగ మన ఠీవికి నిబ్బరమునకెంతయు నాలంబనవై వినువీధిని నర్తించెడు వికసిత సుమదీప్తివై గుండెలు పొంగగ, పౌరులు జెండాగని దండములిడ జాతి వ్యతిరేక శక్తుల గుండెలలోనొక దడదడ భారత జయకేతనమా! విశ్వగౌరవమును గొనుమా! నలుదిక్కుల నినుగాచెడు త్రివిధ దళంబులనెప్పుడు మా గుండెలనిడుకొని ప్రేమయు గౌరవముపంచి ఏదేశమునందుగనిన మనవారలె వెలుగొందగ నీ జయకేతనమెప్పుడు గగనసీమ విహరింపగ ఆర్యావర్తపు ఖ్యాతిని అవని యెల్ల చాటింతుము. జననీ నీ మనమ్ము దిరిసెన కుసుమము, నిరతము నీ సంతును గాచుకొనుచు నెంతయు కరుణను జూపుచు ఎన్ని విపత్తులనైనను అధిగమించు ధైర్యమిచ్చి ఘనకేతన చలనములను జాతికి ఆశీస్సునొసగి మమ్ముల ధన్యులజేయుము, మాతా! తవ వందనమ్‌!
ఆదినాదము నుండె...

ఆదినాదము నుండె...

ఆదినాదము నుండె తెలుగంకురించింది ఆంధ్రభాషగ అవనినవతరించింది. వేదకాలములోనె తెలుగు వెలుగులీనింది, దమ్మపదములతోడ తరగలెత్తింది మా తెలుగుభాషకు సాటేది? మా తెలుగుపాటకు దీటేది? గోదావరి గమన గాంభీర్యమందుకుని, కృష్ణా తరంగాల కమ్మదనమలముకుని, నన్నయ్య కలములో నవరసాలొలికించి, నన్నెచోడుడి ఇంట సొగసులే కురిపించి, మంజీర నాదమై, పోతన పద్యమై, తియ్యని రాగాల త్యాగయ్య గానమై తరగలెత్తింది..తెలుగు తారంగమాడింది. మా తెలుగుభాషకు సాటేది? మా తెలుగుపాటకు దీటేది? హొసూరు సీమలో హొయలొలికి, హొయలొలికి, కోలారునాడులో పసిడివన్నెలు చిలికి, తంజూరు, బళ్ళారి, బస్తరు, బరంపూరు... హిందు సంద్రము నుండి గంగ గట్టువరకు యుక్తి చూపింది..తెలుగు తన శక్తి చాటింది..  మా తెలుగుభాషకు సాటేది? మా తెలుగుపాటకు దీటేది? బ్రహ్మదేశమునందు, మలయ ద్వీపములోన, రంగులద్దింది, తెలుగు హంగు చూపింది. అమెరికా ఖండాన, ఆఫ్రికా దేశాన, ప్రజ్ఞతో, ప్రతిభతో, తనదైన పటిమతో వేణికలు పారించి, వెల్లువలు కురిపించి, తనసాటి భాషొకటి ఇలను లేదంటూ, విశ్వంభరాన్నంత వినుతి కెక్కింది. ఆదినాదము నుండె తెలుగంకురించింది, ఆంధ్రభాషగా అవనినవతరించింది. వేదకాలములోనె తెలుగు వెలుగులీనింది, దమ్మపదములతోడ తరగలెత్తింది మా తెలుగుభాషకు సాటేది? మా తెలుగుపాటకు దీటేది?
స్నేహ సాంత్వన

స్నేహ సాంత్వన

చీకటి ఉషోదయాల కలువ కవనాలు పూయిస్తూ వేకువని మింగేసిన చీకటి నైరాశ్యాలలో వెన్నెల పుప్పొడి జల్లుతూ సిరినగవుల అలలమీద చందనశీతల సమీరం... అదో ఆనందాభిషేకం. చెదరిన కలలగూడు ఇసుక సమాధుల కింద నిస్సత్తువ నిశ్శబ్దమైనవేళ గాలి అలలమీద ఆ శ్వాస ప్రాణ దీప్తం. కడలిని మింగిన కన్నీటి బొట్లు సునామీలా చుట్టుముట్టే వేళ ఆ పదాక్షరాలు సాంత్వన కలశం. కలువ లోగిలిలో ఓ ప్రత్యూషం కమలోదయంలో ఓ ప్రదోషం అదో అంతెరుగని అతిశయానందం. వెతల కతల తుషారాల మీద మరంద మనోజ్ఞ మందాకినిలా రాలిపడిన గతాలమీద గెలుపు పిలుపులా నా మనోధైర్యంలా చెరగని చిరునవ్వులా నడిచే పాదాలకి తానే సందేశంలా నన్ను నాలో నింపుతూ నా చుట్టూ నీ స్నేహం...
గెలుపు అమ్మదే!

గెలుపు అమ్మదే!

అంపశయ్యపై భీష్ముడిలా ఉన్నా నీ కెంత ఆశ! మోడైన కాలం ఎప్పటికైనా మమతల్నే చిగురిస్తుందని! నీ పొత్తిళ్లలో పెరిగిన అనుబంధం నీ మమకారాన్నే వెక్కిరిస్తూ నీ ఉనికినే మరచి కొత్తబాట సాగినా నీకెంత నమ్మకం! వలసవెళ్లిన పక్షులు తిరిగి నిన్నే చేరగలవని! వాన చినుకు కోసం ఆకాశం వైపు చూసే పైరులా వదిలెళ్లిన బంధం కోసం వెదుకులాడుతున్న తల్లి చూపులా ఎంత కాలం ఎదురు చూసావో నువ్వు! కాలమే కలల్ని కరిగించగలదు ఆశల్ని పండించనూ గలదు నీ సంకల్ప బలమే నీ ఆశను గెలిపించింది!  నీ నమ్మకమే నీకు పూర్వ వైభవాన్ని దక్కించింది! నీ వారసుల్ని కమ్మిన పాశ్చాత్య కాలుష్య మేఘం కరిగిపోతోంది! నేలంతా తెలుగుదనం నిండి తల్లి ప్రేమకై తల్లడిల్లుతోందిపుడు!
నా గురించి కూడా

నా గురించి కూడా

ఒరేయ్‌! నా గురించి కూడా కొంచెం ఆలోచించండ్రా నన్నో ఘనమైన పండుగను చేసి ఊరేగించండ్రా గ్రీటింగ్‌ కార్డులకు రెక్కలు మొలిపించండి అర్ధరాత్రుల దాకా నన్నాహ్వానిస్తూ హాయిగా నృత్యాలు చేయండి బైకుల మీద ఊరేగుతూ నింగీ నేలా దద్దరిల్లేలా అరవండి ఒరేయ్‌! నా గురించి కూడా కొంచెం ఆలోచించండ్రా మనదైన దాన్ని పక్కన పడేసి మనది కానిదేదో నెత్తిన పెట్టుకుని ఊరేగే పొరుగింటి పుల్లకూరను విసిరేయండర్రా నన్నో ఘనమైన పండుగను చేసి ఊరేగించండ్రా నేను మీకేం తక్కువ చేశానని... మామిడి పూతనిచ్చాను తీయని కాయలిచ్చాను పచ్చదనపు ఛత్రాన్ని పట్టి  కోయిలమ్మ పాటనిచ్చాను మండే ఎండలకు గొంతెండుకు పోతున్నప్పుడు తాటిముంజ నీటినిచ్చాను... రాబడులూ, వ్యయాలూ రాజపూజ్యాలూ, అవమానాలూ ముందే జాగ్రత్తపడమని హెచ్చరించాను తీపి, చేదు, వగరు, పులుపు సమస్త రుచుల్ని చవిచూపిస్తూ జీవితాన్ని ఒక పాఠంగా నేర్పుతున్నాను జీవన మూలాల్ని ప్రతియేటా సరిచూసుకోమంటున్నాను నేనేం తక్కువ చేశానని ఒరేయ్‌! నా గురించి కూడా కొంచెం ఆలోచించండ్రా అప్పుడప్పుడూ కవి సమ్మేళనాల్లో గాయపడిన కవి గుండెలతో నేను, నేనుగ లేనే లేనని పండుగ జరుపుకునే పరిస్థితేదని నన్ను నిలదీస్తూ ఉంటారు కానీ నా గురించి ఆలోచించడం మానేశాక... మీ మనసులు కూడా కలుషితమవడం మొదలయ్యాక ప్రకృతి మాత్రం కలుషితమవదా ఒరేయ్‌!  నన్నూ ఘనమైన పండుగను చేసి ఊరేగించండ్రా నేను మీ అమ్మనురా... నేను మీ నాన్ననురా మీ మూలాన్నిరా మీ తెలుగు వెలుగునిరా నన్ను మరిస్తే మిమ్మల్ని మీరు మరిచినట్టే మీ జాతిని మీరు విడిచినట్లే ఒరేయ్‌! నా గురించి కూడా కొంచెం ఆలోచించండ్రా నన్నూ ఓ ఘనమైన పండుగను చేసి ఊరూ వాడా ఊరేగించండ్రా...!
పసిజాడ

పసిజాడ

నిశిరేయి నిద్దుర గాయపడ్డప్పుడు పసితలపు సలుపు కోతపెడుతుంది అదృశ్యమైన అల్లరి జాడ గుర్తొచ్చి దేహం చిగురుటాకై వణుకుతుంది పటమైన పసితనం ఎదుట జ్ఞాపకాలన్నీ పోగు చేసుకుని కుములుతుంది కలడో, లేడో తెలియని గారాల కూనకై వెతికిన దారుల్లో పదేపదే వెతుకుతూ తనే తప్పిపోతుంది ఏ దిక్కున పసిపలుకులు విన్నా పున్నమి మొలకల తళుకులు కన్నా మంచు నీడై పారాడుతుంది గలగల ప్రవహిస్తోన్న రూపాల్లో కనుమరుగైన రూపం కానరాక ఆకు రాలిన అడవై చెమరుస్తుంది. ఫొటోకు మాల... అన్న నాలుగు పొడి మాటలకు ఒక పలుచటి నమ్మకం గాలిలో దీపమై రెపరెపలాడుతుంది ఏ గోరువెచ్చని సమయానో కలల రంగులపై వాలే పసి మొలక పాలపిట్టై వాలుతాడని గోధూళి వేళను గోరింట నవ్వై వెలిగిస్తాడని ఒక శ్వాస... ఎదురు చూస్తూనే ఉంది గుమ్మమై
నా హృదయం

నా హృదయం

ఏమీలేదనుకుంటే... దానికన్నా పనికి మాలింది లేదు రూపం లేదు.. భాషా రాదు నడవడం తెలియదు... నవ్వీ ఎరుగదు కష్టాలు తీర్చదు... కరచాలనానికీ అందదు కానీ అక్కడ నువ్వున్నావనుకుంటే... అది సహస్ర దళాల సువర్ణ పద్మం నిన్ను మోస్తోందనుకుంటే... వేయి పడగల శేషుని రూపం నువు విహరిస్తున్నావనుకుంటే... అదే... క్షీరసాగర తరంగం మహోత్తుంగ హిమశైల శిఖరం ఒక్కసారైనా నేను కంటితో చూడనిదీ... నన్ను నిలువునా కోసినా ఎవరికీ చిక్కనిదీ నా దగ్గరున్నందుకు.. కేవలం నాదైనందుకు... దానికెంతటి భాగ్యం దక్కిందీ! ఏ స్థితి నుంచి ఏ స్థితికి ఎదిగిందీ! లేనిపోని ఊహలతో... ఇంతటి వైభోగాన్ని నేను దానికి అంటగట్టానా! చెప్పినట్లు విని... భరించలేనంత ఆనందాన్ని అది నాకు కట్టబెట్టిందా!
తిలకం

తిలకం

అమ్మా... నీ ఓనమాల ఉగ్గుపాలతో ఊపిరి పోసుకున్న వాళ్లం. నీ పదాల గోరుముద్దలతో  వాక్యాలుగా ఎదిగిన వాళ్లం. ఆమని కోయిలలు పద్యాల సుమాలతో నిన్ను అభిషేకిస్తుంటే ఎగిరి గంతులు వేసిన వాళ్లం. నీ తలుపు ముంగిట సుతారంగా వాలిన కావ్యపక్షులు వచన కవితాహారాలతో నిన్ను అలంకరిస్తుంటే కేరింతలు కొట్టిన వాళ్లం. మోదుగ- గోగు తంగేడు- తుమ్మ పూల కలాల కరచాలనంతో ఏ తల్లినైనా కన్నతల్లిగా గౌరవించే వాళ్లం.  కానీ, నీ పదాలు పెదాలు దాటితే చాలు రూపాయి గింజలు మేసే నల్లపక్షి అపరాధ రుసుం గోళ్లతో గాయాల గేయాల్ని రాస్తోంది. అందుకే... లేత శరీరాలకు కవచాలై జాతి డేగలు కౌగిళ్లు పరచాలి. ఆ రెక్కల పందిరి కింద మా పసితనం మొగ్గలు తొడగాలి. అలకలు లేని ఆటల్లో... పంతాలు లేని పాటల్లో... వెలుగు రేకులై పల్లవించాలి నీ నుదుటి తిలకంలా...