కవితలు

క‌న‌బ‌డుట లేదు

క‌న‌బ‌డుట లేదు

కోడం పవన్‌కుమార్‌

కళాక్షేత్రం కథా కమామిషు

కళాక్షేత్రం కథా కమామిషు

కక్కునూరి శ్రీహరి

మోహనం

మోహనం

దాసరాజు రామారావు

అంత‌స్సంగీత స్ర‌వంతి

అంత‌స్సంగీత స్ర‌వంతి

మల్లారెడ్డి మురళీమోహన్‌

కాలం తూనీగ

కాలం తూనీగ

పరమాత్మ

రాదనుకున్న వాన

రాదనుకున్న వాన

పొలంలో నిలబడి దిగాలుగా ఎండ తలపైకెత్తి నడినెత్తిన మిగిలున్న ఒక్కగానొక్క ఆశగా ఆకాశం వైపు చూస్తుంటిని భూమిలో కుమ్మరించిన విత్తనాల అరిగోసను తలచుకుంటూ- మబ్బులకావల గల మహాసముద్రాల్ని పాపపుణ్యాలకు అతీతంగా వచ్చి ఒక సాలేటి చినుకుల్ని దుక్కిపై కురిసిపొమ్మని ప్రాధేయపడితిని నెమరువేయడానికి దుమ్ము తప్ప ఇంకేంలేదని ఏడుస్తున్న ఎడ్ల పంటి కింద ఎడారిని చూస్తూ- ఒకప్పుడు గట్టు మీది చెట్ల పైన్నే పక్షులతోపాటు ప్రాణవాయువుగా కాపురం చేసిన వాన బాయి గడ్డ వెనకాలే పోతరాజు గుండు పక్క గుడి కట్టుకున్న వాన- ఒకప్పుడు పొద్దుకోసారి ఉన్నూరికి ఇచ్చినబిడ్డలా చేలవైపునకు గలగలా తొంగి చూసిన వాన పాలకుతి లేసినప్పుడల్లా తల్లి రొమ్మును చేరిపోయే ఆవుదూడలా అవనికి సాగిలపడిన వాన- ఒకప్పుడు వాగుల ముఖాన జలకళనద్ది మహేంద్ర చాపమే మనోరథమై చెరువు మత్తడి దుంకిన వాన మోట దారుల మీంచి గంగ అలుగెల్లి పొలమంతా కంషపిల్లల నీటిసొర్గమైన వాన- ఒకప్పుడు నా గొర్రె గుంపు ఎన్నుమీదనే వెచ్చని జలదరింపై ముసముసా వణికిన వాన ఏరువాక సంబురాలకు ఏరుకు నడక నేర్పించి రైతును కూతేసి రాగాలు తీసిన వాన నరుని వికారాలపై తీవ్రంగా అలిగింది మనిషి అకృత్యాలకు పూర్తిగా అదృశ్యమైంది- కప్ప కాముడు వరదపాశం జడకోలాటమూ వరుణభజనా శ్రావణ బోనం అఖండ జ్యోతి కరిగించలేవు మేఘాల గుండెను ఇక రాదనుకున్న వాన రాజ్యమేలేది ముదాం కరువే కంకాళాలేనని నెల్లాళ్లు నారుమడితో కలిసి దుఃఖాన్ని దిగమింగిన అరకిడిసిన నోట్లెకు మెతుకెట్లరా నరసింహా గొడ్లకు మేతెట్లరా పరమశివా బ్రహ్మదేవుడిట్ల రాసె నా నొసట గీతలను లెక్కించుకుంటూ బాట పట్టిన ఏదిక్కో తెల్వదు- కొండ నమ్మకస్తురాలు గొప్ప వరదాయిని కాస్త ఆల్శెం అయినా జీడికంటి మూల మిలమిలా మెరిసింది కుండపోతను వర్షించింది ఆనందానికి అన్నిగేట్లు తీస్తూ నిండిన నందికొండను ప్రసాదించింది- కర్షకులారా! ఇప్పుడు వరి నాట్లు సరే మన సాగులో రోజుకో మల్క మళ్లీ రావాల్సిన వానలకై పెరగాల్సిన సుందరవనాల కోసం ఆకుపచ్చ కోండ్ర వేద్దాం తలకో పది వృక్షాలై నేలతల్లికి ప్రణమిల్లుదాం.
అకాలం

అకాలం

ఎక్కడినుంచి ఉరుకులు పరుగులతో దొర్లుతూ వచ్చాయి నల్లమేఘాలు ఎక్కడిదీ ముసురు పూలమాలిక మతి భ్రమించిన మత్తేభాలు అవిరైన ఎందరి కన్నీళ్లను అదిమిపెట్టి పొంగే సముద్రాలు ఎప్పటికప్పుడు ఉబికి వస్తున్న ఉద్విగ్న సమయాలను పిడికిట ఒడిసిపట్టుకున్న జలపాతాలు కదులుతున్నట్టే అనిపిస్తుంది చీమంతైనా కదలిక ఉండదు కరుగుతున్నట్టే ఒక విభ్రమ కాస్తంతైనా ద్రవీభవించదు పెదవులు వెక్కిరించే తుంపరగా ఉండీ ఉండీ ఒక చిరుజల్లు ఉన్నట్టుండి ఆకాశగంగ జారిపడినట్టు ఎడతెరిపిలేని కుండపోత అకాలం ఏదోనాటికి సకాలం అవక మానదు కదా ఇదేం వింత! ఇక్కడా అంతే కదా లక్షలాది మందిలో ఒక గుప్పెడు మాత్రమే అణచిపెట్టిన పైరుపంటల మీద అవమానపు నిప్పుల వాన కురిపిస్తారు భరించే అవని హృదయం మీదకు సునామీలను ఉసిగొల్పుతారు రేపంటే మాదేనంటూ నేటి జీవితాలపై దౌర్జన్యం ప్రకటిస్తారు. అధికారాలనెక్కి విజయ శంఖం పూరిస్తారు  ఎంత అనకొండ లాటి దర్పమైనా ఏదో ఒక రోజున విగత జీవిగా పడి ఉండక తప్పదు ఎంత బక్కపలచని జీవికైనా ఎక్కడి నుండో వెయ్యి ఏనుగుల బలం ఉబికి రాదూ
ప్రేమంటే...???

ప్రేమంటే...???

ప్రేమ... తొలి మొలకలా జీవితాన్ని చీల్చుకుని తను పెరిగిందెప్పుడో తెలీదు కానీ ప్రకృతి అణువణువునా ప్రేమ వ్యాపించాలని చెప్పిన చిన్నతనం గుర్తొస్తోందిప్పుడు.. తొలిసారి నాగలి చాలు భూమిని చీల్చుతూ వెళ్తున్నప్పుడు, ఆ నాగేటి చాలు నేలపై ప్రేమ గుర్తు ఆ పగలంతా నక్షత్రాల్ల విత్తులు రాలుతూ నల్ల రేగడి భూమి వాటిని గుట్టుగా దాచుకున్నపుడు  అదే ప్రేమేమోనన్న సందేహాలు గుర్తు వర్షం పడ్డ రాత్రి గడిచి ఉదయానికల్లా మొలకలైనప్పుడు స్నేహం తొలి రంగు అనుకున్న గుర్తు కందిచేల లేత పచ్చదనం  జొన్నచేల గాఢపు గరుకుదనం వేరుశెనగ విత్తుల గుంభనం మినుము పంట మూగతనం అరటి గెలల బోళాతనం చిక్కుడు పాదుల కలుపుగోలుతనం ప్రేమకెన్ని ఛాయా చిత్రాలో... గన్నేరు పూలని తెంపే వేళల్లో నాసికని ముద్దాడే గాఢపు నాటుదనం ఎర్రమందారం ఉదయాన్నే నవ్వితే రెండు జడలకూ కొండంత చల్లదనం వెన్నెల్లో ధగధగా మెరిసిన సన్నజాజులు పూమాలల అల్లికలు నేర్పిన తొలి గురువు నేలని తవ్వి విత్తులు నాటి నీరు పోసి ఆకు ఆకుగా పువ్వు విత్తుగా తోటమాలిగా తొలిపాఠం చిట్టి చేమంతులు పాదులో వెన్నెల్లో కూడా నవ్వే చిట్టి నక్షత్రాలు మట్టి ప్రేమనంతా గుప్పుమనిపించే ఎర్ర గులాబీలు కళ్లల్లో పెట్టుకుని కాపాడుకున్న గుల్‌ మొహర్‌ ఒకటా రెండా ప్రేమకెన్ని సుగంధాల చిరునామాలో పాదు పాదుకూ సరసరా నీరు పారుతుంటే పిచ్చుకల స్నానాల కేరింతల్లో ఎంతటి ప్రేమ.. పూవు పూవు నుంచీ తేనె తాగుతూ తుర్రుమనే పిట్ట ముక్కు వంపునకు సాయంకాలపు రావిచెట్టు ఇల్లయిన పిట్టల కువ కువలకూ ఎన్నెన్ని ఊసులు పంచే ప్రేమో.. పరుగులెత్తే నీటిని పీల్చుకునే మట్టి సుగంధం ముందు ఏ డియోడరెంట్‌ పోటీకి నిలుస్తుందో చెప్పగలవా.. వెన్నెల్లో లిల్లీ పువ్వుల నవ్వులు  ఏ లుంబినీ పార్కు ఇవ్వగలదు కంచెలా వ్యాపించే కాస్మస్‌ పువ్వుల హొయలు ఏ డిజైనరూ సృష్టించడు పెకలించిన వేరునంటిన తడి మట్టి సుగంధం ఇప్పటికీ గుండె నిండా ప్రేమై శ్వాసిస్తోందీ మనిషి మారొచ్చేమో కానీ మట్టి మారదు అందుకే చెబుతున్నా ప్రేమంటే.. ప్రకృతిలా మైమరిచి నవ్వే మట్టి సుగంధమే!
అమ్మకెవరు సాటి అవనిలోన

అమ్మకెవరు సాటి అవనిలోన

అమ్మచేతి బువ్వ అమృతోపమానము ప్రేమయనెడి తేనె వేసి కలిపి, కొసరి కొసరి పెట్టు కొడుకు కూతుళ్లకు అమ్మకెవరు సాటి అవనిలోన! ఉన్న కొద్దిపాటి అన్నమంతయు కల్పి ప్రేమ తోడపెట్టు పిల్లలకును ‘లేదు ఆకల’నుచు లేచిపోవును తాను అమ్మకెవరు సాటి అవనిలోన! ఆటలాడి వచ్చి అలసిసొలసెనేని అమ్మ చెంత చేరినంతలోనె సేదతీరు మిగుల మోదమ్ము కల్గును అమ్మకెవరు సాటి అవనిలోన! ఉగ్గుపాలు పోసి ఉయ్యాలలో నూపి నిద్రపుచ్చి నిన్ను భద్రముగను నిద్రలేని రేయి నీ కోసమే గడిపె అమ్మకెవరు సాటి అవనిలోన! కాస్త ‘సుస్తి’జేయ కలవరపడిపోవు వేయి మొక్కులిడును వేల్పులకును సంతు మీది ప్రేమ ఎంతొ చెప్పగలేము అమ్మకెవరు సాటి అవనిలోన! మాతృగర్భమందు మనమెంతొసుఖమంది వెడలి వచ్చినాము పుడమిపైకి కాన్పు కష్టమెంతొ కన్నతల్లికి తెలుసు అమ్మకెవరు సాటి అవనిలోన!
శిల్పిబ్రహ్మ

శిల్పిబ్రహ్మ

గౌతమబుద్ధుని జాతకంబెల్లను    అమరావతీ స్తూపమందు పొదుగ వాత్స్యాయనుని శాస్త్రమర్మంబు లెల్లను    ఖజురహో కుడ్యాల కళలు నింప జాయపనాట్య శాస్త్రంబెల్ల రామప్ప    ఆలయ స్తంభాల మేలమాడ కైలాసనాథుని ఓలగంబెల్లను    ఎల్లోరలో నొకేగల్లుకెత్త బలిపురంబున కృష్ణుని బాల్యలీల బండలను గండరించి జీవంబువోయ ఎన్నియేండ్లు తపించితో ఎఱుగవశమె సిద్ధ పురుషులకైనయో శిల్పిబ్రహ్మ విశ్వనాథుని భావ వీధిలోనైనను    విహరించజాలని విభ్రమములు వర్ణశోభలు జిమ్ము వడ్డాది కుంచియ    వొలికించజాలని హొయలలయలు బాపురేఖలు గూడ ప్రకటింపజాలని    భావాలు విరజిమ్ము ప్రకృతి సుషమ అక్కినేనికి గూడయభినయానందని    కామనీయక ముఖ కవళికలును నీదుయులి మొనయందున నిలిచిపొంచి రాసముందేలు రాజవరాలి మోము లందుసుత్తెను చేపట్టినపుడు నీవు సృష్టికర్తవు నీవెపో శిల్పిబ్రహ్మ
అమ్మ కాని అమ్మ

అమ్మ కాని అమ్మ

అనుక్షణం ఊహలతో  కాపురం చేసే... ‘కవి’కి ఆ కలయికలోని... మాధుర్యం తెలుసు ఆ తాదాత్మ్యపు మైమరపూ తెలుసు! ఆ రసాస్వాదనలో... తన మేధో గర్భంలో ఉదయించిన భావనా బీజమే తన కవితా శిశువుకు అంకురార్పణమనీ తెలుసు! తన మస్తిష్కంలో రూపు దిద్దుకుంటున్న ఆ భావాండానికి భాష, యాస, ప్రాస ఏర్చి కూర్చడంలో... మాతృత్వపు మమకారంతో పాటు నవమాసాల మోపు తెలుసు! ఒకటో, రెండో చిత్తు ప్రతులతో... పురిటి నొప్పులు తెలుసు ప్రసవ వేదనా తెలుసు! పంపిన పత్రిక స్థాయికి చేరలేక - ఊపిరందక సంపాదకుడనే వైద్యుని కత్తెర్లతో... ‘అబార్షన్‌’ బాధా తెలుసు! సుఖ ప్రసవం తెలుసు ‘సక్సెస్‌ఫుల్‌’ ఆపరేషన్‌... అనుభవం తెలుసు! ఎంత యాతన అయితేనేం? అచ్చం తన ఊహలు  రూపు కట్టినట్లు... కొత్త పొత్తపు  మెత్తని వలువల మధ్య లోకాన్ని చూసే తన నవ కవితా శిశువుని అపురూపంగా అక్కున చేర్చుకోవడం ‘కవి’కి తెలుసు! నవశిశువుని తల్లి - అణువణువు తడిమి చూసుకున్నట్లు అక్షరం... అక్షరం చదువుకొని తన్మయత్వంలో... ఆనంద బాష్పాలు రాల్చడం అమ్మకాని ‘అమ్మ’ ఆ కవికి తెలుసు!
అస‌లైన గ‌మ్యం

అస‌లైన గ‌మ్యం

దారి నిండా ముళ్లున్నాయని నడిచే కాళ్లు ఆగిపోతే ఎలా? అడ్డు తొలగించుకుని లక్ష్యాన్ని చేరుకోవాలి. కాళ్లు చీరుకుపోతాయని పడే తపన పిచ్చి మీద పారే సెలయేళ్లు గాయమౌతుందని పరుగుని కట్టేసుకోవు ప్రవాహాన్ని దుస్స్వప్నాలు ఈటెలెక్కు పెట్టినా కళ్లు భయంతో వణికిపోవు  కలల అమాయకత్వానికి హాయిగా నవ్వుకుంటాయి రెప్పల పెదవులు విప్పుకుని. దుర్భరమైన ఆటంకాలు ఏర్పడినప్పుడే మనసు పరిణతితో ఆలోచించాలి. ముడుచుకుపోయి కూచుంటే ముందుకురాదు చేరాల్సిన గమ్యం అడుగు అంగలా మారాలి. నడక వడివడిగా సాగాలి. సందేహాల బూజు పట్టిన మనసు దేన్నీ స్థిరంగా చూడలేదు. మసక వెలుతురులోనే అది బతుకునీడుస్తుంది మనసుకంటిన మాలిన్యం తొలగించి అద్దంలా మార్చగలిగితే కనుచూపు మేరలో నిలిచిన విజయం చేస్తుంది కరచాలనం అదే నీ అసలైన గమ్యం.
చీక‌టి దుప్ప‌టి మాటున‌

చీక‌టి దుప్ప‌టి మాటున‌

పొద్దున్నే లేచి తిన్న సద్దిబువ్వలోని ఆవకాయడొక్క రుచి నాలికపై ఇంకా నాట్యమాడేస్తావుంది. బల్లపై దిద్దబెట్టిన ఓనమాలు అరచెయ్యంత అయ్యేలా బలపంతో దిద్దుతూ పక్క గుంట జడను పీకి లచ్చిగాడి పలక విరిపినప్పుడు కాసిన తన్నులకు బడికెగనామం పెట్టిన కబుర్లు సానావున్నై అయ్యోరు ఎక్కాలు సదవమనగానే ఎక్కాలను ఎక్కిరిస్తూ వల్లెవేసినప్పటి ఆనందానికి ఆకాశమే హద్దు బడిగంట మోగక ముందే తూనీగలా తుళ్లుతూ వచ్చి ఏడన్నం బేగెట్టమని అమ్మకాడ కొట్టిన పళ్లెం డప్పులు మదిలో ఇంకా ఇనపడుతున్నై పొద్దోయిన వేళ బుడ్డి దీపంలో అగ్గిపెట్టె ఏసి లేపిన అగ్గి మంటకు కొంప తగలడతాదని అయ్య కొట్టిన దెబ్బలు వీపు పై యింకా మండుతావున్నై మిలమిలమెరిసే మిణుగురులను సూపిస్తూ చుక్కలు నేలపైకి యుద్ధానికి వచ్చేస్తున్నాయని అవ్వచెప్పే కాకమ్మ కథలు నమ్మి రాత్రి అంతా కాపలా కాసి ఎప్పుడో ఏకువ జామున అలసి పడుకున్న రోజులు సానానే ఉన్నాయి గద్ద నోటిలోంచి జారి పడిన కోడిపిల్లని నిక్కరు జేబులో దాపెట్టుకుపోయి సంక్రాంతి కోడి పందాలకంటూ క్లాసులో నేస్తగాళ్ల కాడ కోసిన కోతలు కోటలు దాటేయి వాలే కనురెప్పల మాటున వస్తున్న నల్లని దెయ్యం నదులని మింగేస్తూ ఆకాశం అంచుల్ని ఊపేస్తూ చీకటి కంబళి తెచ్చి ఊరంతా కప్పిపోతుందన్న భయంతో గట్టిగా కళ్లు మూసుకొని ఏడుస్తాంటే ముసలితాత సముదాయించి కథలు చెప్పేఏళ నింగిలోని సుక్కలని చూస్తూ చీకటి దుప్పటి మాటున నడిరోడ్డుపై ఆదమరిచి పండుకుని కన్నకలలు మెరుపుల నిచ్చెన ఎక్కి సందమామ చెక్కిలిపై ముద్దెట్టి తెచ్చుకున్న సుక్కలహారం ఓసేత్తో గట్టిగా పట్టుకుని ఆకాశంలోని మబ్బులపై ఇంకా ఆడుకుంటూ ఉండగానే ఏడ నుంచి లేసివచ్చేదో కానీ ఆ మాయదారి కోడి కూయగానే ఒక్కసారిగా  భళ్లున తెల్లారి పోయిన రోజులు యింకా గుండెల్లో గుబులు పుట్టిత్తున్నాయ్‌...