కవితలు

మా బడి

మా బడి

గరిమెళ్ళ నాగేశ్వరరావు

భూమాతకో ప్రేమ ముద్దు

భూమాతకో ప్రేమ ముద్దు

డా।। చిట్యాల రవీందర్‌

వర్షానికి ప్రేమలేఖ

వర్షానికి ప్రేమలేఖ

వెంకటేష్‌ పువ్వాడ

తెలుగుదనానికి బాపు

తెలుగుదనానికి బాపు

ఆచార్య గంగిసెట్టి లక్ష్మీనారాయణ

న్యూమరిక్కులు

న్యూమరిక్కులు

రమణ యశస్వి

ఇప్పుడు

ఇప్పుడు

సి.హెచ్‌.మధు

కన్నీరయిన స్వప్నం

కన్నీరయిన స్వప్నం

ఒక స్వప్నం నెరవేరిందనే సంతోషం ఎప్పుడూ లేనప్పుడు కలలు కని కన్నీరు కార్చటం ఒక విషాదకావ్యం! ఈ విషాదానికి కారకులెవరు? నేను ఆకాశంలో విహరించటం లేదు మెట్టుమెట్టుగా ఎక్కిన నేను కాలుజారి నేలమీద పడటం గాయం నిరంతర మంట నా మనసొక అరణ్యం  నా ప్రయాణం ఆగదు ఈ విషాదం ఇలా నవ్వనీ ఈ గాయం ఇలాగే జ్వలించనీ నా నడక ఆగదు నా చూపు ఆగిపోదు మైలురాళ్లు దాటడం నిరంతర తపన  దారిలో లేని చెట్లను ఎలా లెక్కించగలను? చెట్లను నరికేసిన వారు ఇక్కడ వీరులు రాత్రి కూడా విశ్రాంతి లేని నడక ఏ గాలి ఎటువీచినా ఏ నక్షత్రం ఎటు మెరిసినా కన్నీరు ఉంటుంది కలల గాజుగ్లాసు నిరంతరం పగులుతుంది నీరు నేలపాలవుతుంది కన్నీరు మిగులుతుంది
పాద ధూళి

పాద ధూళి

తనను తాను మరిచిపోయినా అన్ని తానై నడిపెనా వెన్నలా కరిగిపోయినా వేణువు గానమాయెనా వేలకనుల వెలుగు తొనల రాధ ఎదల రాగ సుధల మాధువుని పాదధూళినై మహిలోన మిగిలిపోదునా //తన// చ: కష్టాలె సుడిగుండాలై ననుచుట్టు ముట్టినవేళ గడ్డిపరకనడ్డము గేసి నను ఒడ్డుకు చేర్చినవాడు చౌటనేలగానాబతుకు చతికిలబడిపోయినవేళ కరస్పర్శల పరుసవేదిగా స్వర్ణంగమార్చినవాడు వర్ణించగ చాలదు భాషా తన సేవకోసమె శ్వాసా  //తన// చ: జడమైన ఆకృతిలోన జవసత్వం తానే కాదా జగమంతనేపయనించ ‘జాగ్రతు’ తానే కాదా! నీలి కనుల నిశీధిలోన నిఖిల జగతి ‘స్వప్నం’తానే కుడిఎడమల కూడలిలోన సుస్వరాల ‘సుషుప్తి’తానే ‘తురీయ’ స్థితిలోగల సృష్టి నిష్టకు నిలువెత్తుటద్దముగ  //తన// చ: అచల, చల ఆత్మదీప్తులా అలరించుతత్వముతానే సప్తాచల సమాధిలోన నిక్షిప్త నిధులుగతానే పెదాలపై జనించు శబ్దం పదగమన ప్రాణం తానే నా తలపుల నదీనదాల కదలికలా కాలంతానే పరివ్రాజకయోగముద్రల ప్రాపంచిక గాఢ నిద్రల  //తన//