కవితలు

క‌న‌బ‌డుట లేదు

క‌న‌బ‌డుట లేదు

కోడం పవన్‌కుమార్‌

కళాక్షేత్రం కథా కమామిషు

కళాక్షేత్రం కథా కమామిషు

కక్కునూరి శ్రీహరి

మోహనం

మోహనం

దాసరాజు రామారావు

అంత‌స్సంగీత స్ర‌వంతి

అంత‌స్సంగీత స్ర‌వంతి

మల్లారెడ్డి మురళీమోహన్‌

కాలం తూనీగ

కాలం తూనీగ

పరమాత్మ

అప్పుడైతే భయపడేది

అప్పుడైతే భయపడేది

ఎంత పొడవు మఫ్లర్లు చుట్టుకొన్నా తేలుకొండిలా చెవులచుట్టూ పాకి దవడలు అదిరేలా కుట్టక మానదు ‘ఓస్వాల్‌’ స్వెట్టర్లు వేసుకొన్నా  ‘కశ్మీరు’ శాలువాలు కప్పుకొన్నా వెన్నులో పాములా దూరి నిలువెల్లా కాటువేయక మానదు చేతులకు గ్లౌజులు తొడుక్కున్నా కాళ్లను సాక్సుల్లో దూర్చినా చాకచక్యంగా చంకలో చేరి కొంకర్లు పోయేదాకా కొరుకక మానదు తలుపులు బిగించిపెట్టినా కిటికీలు మూసి, తెరలన్నీ దించినా నేలకు గజమెత్తు పరుపుల్లో ముడుచుకొన్నా మంచుగడ్డల మీద దొర్లించినట్టు నిద్ర పోనీయకుండా వెంటబడక మానదు చిన్నప్పుడు చెడ్డీ విప్పేసి ఆడుకొన్నా ఎప్పుడూ భయపెట్టేది కాదు నూనూగు మీసాల వయసులోనైతే పక్కపక్కన నడవడానికే జంకేది యవ్వనం పొలిమేరా దాటీదాటగానే దొరికావురా దొంగా అని దాడిచేసి కోరల చలి నా మీదపడి వణికిస్తోంది.
నువ్వూ నేను ప్రేమ

నువ్వూ నేను ప్రేమ

ఓ ఏకాంత సమీరాన నువ్వూ నేనూ... కనుల కొలను దగ్గర కవితలు అల్లడానికి అక్షరాలతో కాపు కాస్తాము..!! వేకువ వెన్నెల నడుమ అక్షరాలను పుట్టిస్తూ.. జీవనదిలా ప్రాణంపోస్తూ వెలుగునిస్తాము..!! మనసు ముంగిట ఆ పదాల పరిమళాలతో జాజి మల్లెల సేద్యం చేస్తూ  కొన్ని జ్ఞాపకాలను అనుభూతులుగా మార్చుకుని  వేదనలను తుంచి వేస్తూ ఆప్యాయతగా అల్లుకుంటూ సుధామయులం అవుతుంటాము..!! వెన్నెల్లో చందమామ సైగ చేస్తుంటే చెక్కిలిపై అద్దుకున్న ఇంద్రధనుస్సు వర్ణాలన్నీ అక్షర సుమాలై పెదవి వెంట పలికే నవ్వుల గుత్తులుగా పెనవేసుకుంటాయి మధురమైన భావాలు పులకరిస్తుంటే వాటి పర్యాయ పదాలుగా అక్కడక్కడ జల్లులుగా కురుస్తాము..!! చివరికి నువ్వూ నేనుగా కలిసిపోతుంటే  కొన్ని అక్షరాలు రాయబారమవుతూ ప్రేమకి జన్మనిస్తాయి..!! పుట్టిన ప్రతి అక్షరం ప్రపంచంలోకి రెక్కలు కట్టి స్వర్గసీమకి కవన రాగంగా నామకరణం చేసుకుంటూ యాభైఆరు అక్షరాలతో ప్రేమకి అభిషేకిస్తూ నువ్వు నేను ప్రేమగా మళ్లీ ఉదయిస్తాము మరో కవనాన్ని ఆహ్వానిస్తూ..!!
పరిమళం

పరిమళం

సిరిమల్లె పొద కింద ఎవరో చిరు నవ్వులు జల్లినట్టున్నారు గులాబి మొక్క మొదట్లో గుప్పెడు ప్రేమని పోసి తడిపినట్టున్నారు చామంతి ముఖానికి చారెడు పసుపు రాసి కనకాంబరం కాళ్లకి పారాణి పూసి  సంపంగి తనువంతా అత్తరుతో తడిపినట్టున్నారు సన్నజాజి నడుముకి తొడిమని చుట్టి... పున్నాగ పూలబుగ్గలకి పున్నమి వెన్నెలనద్ది పారిజాతానికి పరవశించడం నేర్పినట్టున్నారు ఆనందపురంలో మంచు కురిసే వేళ మురిసిపోతూ మైమరచిపోయిందో ప్రభాతం రంగు రంగుల పూలు రాశి పోసినట్టు గంపగంపకీ చేరి గలగలా నవ్వాయి నేను కొనుక్కున్నవి ఒక బుట్టెడుంటాయి.. కానీ గుండెలో గుట్టుగా చేరి గుట్టలు గుట్టలు వెంట వచ్చేసినట్టున్నాయి ఇంటివరకు పండగైపోయి పదినాళ్లు దాటినా మనసుకంటిన పరిమళం వదలనేలేదు ఈనాటికీ పూలని ప్రేమించినప్పుడల్లా... మదిలోపల మంచితనం మొగ్గ తొడుగుతున్నట్టుంది
ఆత్మ సంఘర్షణ

ఆత్మ సంఘర్షణ

అబద్ధం నన్ను ఎప్పుడూ అడగలేదు  నిజం ఎందుకు దాచావని? కానీ నిజం మాత్రం నన్ను నిలదీస్తూనే ఉంది అబద్ధం ఎందుకు చెప్పావని మొదట్లో నిజానికి అబద్ధం అంటే ఈర్ష్య అనుకున్నా, కానీ అది తనపై తనకుండే ఆత్మాభిమానం, నమ్మకం  అని తెలుసుకోలేక పోయాను. నేను తనను కాదని అబద్ధం చెప్పానని నిజానికి నాపైన ఏ మాత్రం కోపం లేదు.  పైగా ఆ నిజం నాపై చూపించే ప్రేమను  ఎపుడూ అర్థం చేసుకోలేకపోయాను. అయినా నామీద రవ్వంత కోపం రాలేదు అబద్ధం అయితే చెప్పేశాను కానీ... నేను ఈ క్షణం కూడా నిజం గురించే మాట్లాడుతున్నాను. నిజం గురించే ఆలోచిస్తున్నాను. నిజానికి తెలుసు నా మాటలు నిజం, నా చూపులు నిజం, నా ప్రేమ నిజం అని. కానీ అబద్ధం చెప్పికూడా నేను నిజాన్ని అని నన్ను నేను సమర్థించుకోవట్లేదు అబద్ధం కాబట్టే అందరికి పంచేశాను, నిజాన్ని మాత్రం భద్రంగా నాలోనే దాచేసుకున్నాను నాలో దాగిన నిజం నన్ను నిజాన్ని చేసింది. కానీ నాకు తెలియనిది ఒకటే... తేలాల్సిందీ ఒకటే... నేను నిజం అయినపుడు అబద్ధం అనే ఆలోచనెక్కడిది? నాలోనే ఆ నిజం ఉన్నపుడు అబద్ధానికి అసలు తావెక్కడిది? ఏమో? నిజం ఏమిటో ఆ నిజానికే తెలియాలి.
అవని ఆకాంక్ష

అవని ఆకాంక్ష

విశాల గగనాన్ని కప్పుకుని విశ్రాంతి తీసుకోవాలనుకుంది వసుంధర. అది తన చేతులు పైకిసాచి ఆకాశాన్ని తనవైపు లాక్కోవాలని విశ్వప్రయత్నం చేసింది ప్రయత్నం ఫలించలేదు. ఆకాశాన్ని అభ్యర్థించింది భూమి కొన్ని గడియల సేపైనా తనతో కలిసి పోరాదా అని. అందుకు ఆమోదం తెలుపని అంబరంపైన కినిసి అవనీస్థలి కళ్లు మూసుకుని గభాలున పైకెగిరిపోయింది. ఎంతపైకి వెళ్లినా ఎంతెంత తిరిగి చూసినా తాను కోరుకున్నది అగుపించలేదు. అప్పుడు గగనవాణి ఇలా వినిపించింది ‘‘ఓ వసుంధరా! నీ ఆకాంక్ష ప్రశంసనీయమైందే కానీ ఆచరణ సాధ్యం కాదు. నువ్వెంత ప్రయాస పడినా నన్ను కిందికి దింపుకోలేవు నేనేమో స్వచ్ఛందంగా దిగిరాలేను. నువ్వున్న చోటికి వెళ్లిపో నాకు నీపట్ల ఉన్న సౌహార్దంతో నేనే అప్పుడప్పుడు వర్షరూపంలో కిందికి దిగొస్తాను. సన్నసన్నగా కురిసే జలధారలను కప్పుకుని నీ కోరిక తీర్చుకో. ఈ యథార్థాన్ని నువ్వు అర్థం చేసుకున్నావు కదా’’ ఆకాశవాణి సందేశం విన్న అవని కనురెప్పలు తృప్తితో టపటపా కొట్టుకున్నాయి.
కాలచక్రం...!

కాలచక్రం...!

గడియారం ముళ్ల చుట్టూ కాదు గుండె లయ చుట్టూ కాలం తిరుగుతుంది అనుభవాల క్షణాలు మనసు పొరల్లో జ్ఞాపకాలైపోతాయి ఒక చిరునవ్వో ఒక కన్నీటి చుక్కో కొలమానమై కాలం లోతుల్ని అన్వేషిస్తుంది చరిత్ర అంటే గతించిన కాలం... జీవితం కాదు స్మృతుల శ్వాస పీలుస్తూ సజీవమైన క్షణాలు కొన్ని నిర్జీవ మరణాల సామూహిక అవశేషాలు మనిషిని వెంటాడుతూనే వుంటాయి వసంతాల రాకపోకల్లాగే సుఖదుఃఖాల ప్రయాణాలూ మజిలీలూ... అనుబంధాలకీ, అనురాగాలకీ మరణం ఉండదు అమలాపురం నుంచి అమెరికా ఆంధ్రుల దాకా కాలం విడదీయలేని జీవశ్వాసే మమకారం ఒక దీపం ఆరిపోవచ్చు అది పంచిన వెలుతురు జ్ఞానం శాశ్వతం ఒక శరీరం నశించిపోవచ్చు అది ప్రసవించిన ప్రాణం పరంపరం నిన్నటి అశుభాల పీఠిక కాదు రేపటి ఆశల మణిదీపం కాలచక్రం కాలం మరణిస్తుంది కాలాన్ని శ్వాసించిన అక్షరం అమరమౌతుంది...!
తెలుగుకు జేజేలు

తెలుగుకు జేజేలు

తల్లి బాసకిదే వందనం - తెలుగు శ్వాసకిదే శీత చందనం అచ్చమైన తెలుగు అచ్చరానికి  అభివందనం మనసు గెలుచు మమత వెలయ నుడిగుడికభినందనం... అజంతాల శబ్దమంజరీ - అభినవ అజంతా సుందరీ మధుమయ రసమయ కవితా సప్తస్వర సుధాఝరీ... హల్లుల హరివిల్లుల విరిజల్లుల వెన్నెల సిరీ పిన్నల పొన్నల మనసుల పొంగిన గోదావరీ... తెలుగురాణి పాదాలకు పారాణిగ ఈ వాణి తెలుగునాట మాగాణిని పండించిన కృష్ణవేణి... కలిమి, చెలిమి, మిసిమి పెంచు సాంస్కృతికాకృతధునీ త్రైలింగావృతవనీ విశ్వవ్యాప్త కావ్యఖనీ... అవధానామృతవర్షిణి నవపద్యార్చిత హర్షిణి అన్నమయ్య జానుతెనుగు నలరిన వీణాధారిణి... జానపదాంకిత భామిని జ్ఞానపథాంచిత గామిని అక్షర యోధుల కామని అద్వితీయ సౌదామిని... ప్రవాసాంధ్ర హృత్పీఠిక భాసిలు వాఙ్మయ గభీర ప్రవిమల సౌహార్ద సీమ ప్రవహించిన ప్రణవధార... పలుమతాల - అభిమతాల పొదిగిన పలుకుల పందిరి తెలుగువాడి జీవనాడి కలిసిన మృదుపద మాధురి.. బ్రౌను మహాశయు పుణ్యం తెలుగు జాతియే ధన్యం మాండలిక పదాంతరంగ మహిత భారతీ స్తన్యం... పరభాషా వ్యామోహం మాతృభాషకే ద్రోహం తెలుగు తేనె యువతకిచ్చి తీర్చాలిక ఆ దాహం...
సర్వే సర్వత్రా

సర్వే సర్వత్రా

సృష్టిలోని అందమంతా దృష్టిలోనే ఉంది కన్నులు తెరిచే కాదు మూసి కూడా చూడవచ్చు. పూవుల రంగుల లేతదనంలో ఆకుల హరిత సుకుమారంలో ముదిరిన కాండపు కాఠిన్యంలో విశాల వృక్షపు వేరులలో రోడ్డుల పక్కన మురుగు కుప్పలో వాటిని గెలికే బడుగు జీవిలో బండిని లాగే కష్టజీవిలో  తట్టలు మోసే ఆడపడుచులో... పాలిచ్చే తల్లి ముఖంలో  నిస్తేజపు క్లర్కు తండ్రిలో మబ్బును కొరికే మెరుపు తీవలో కాలువ గలగల శబ్దంలో... పసిపాపల లేత వేళ్లలో యువత కన్నుల ఆందోళనలో ఉద్యమించిన కార్యకర్తలో రైతులు దున్నే నాగలి మొనలో గుడిలో బడిలో ఎండ వేడిలో తెలుగు పద్యపు తీరుతెన్నులో చెదరని కొండల నిశ్చలమ్మున విరిగిన కెరటపు నిష్ఫలమ్మున... నడిపించే ఇల్లాలి వేళ్లలో అలిగిన కూతురు బుగ్గలలో బెదిరించే పుత్రుడి గళమున తల్లిదండ్రుల వృద్ధాప్యమ్మున... ఇంతటి అందం ధరిత్రిలోన అణువణువున సుందరకొన ఎగిసిపడే కలాల కోసం! భావుకత్వపు మనసుల కోసం!