తృవ్వట బాబా..!

  • 48 Views
  • 0Likes
  • Like
  • Article Share

    పొన్నపల్లి శ్రీరామారావు

  • నర్సాపురం, పశ్చిమ గోదావరి,
  • 9849021056
పొన్నపల్లి శ్రీరామారావు

కృష్ణదేవరాయల ఆస్థానంలోకి ప్రెగడరాజు నరసరాజు ప్రవేశించాడు. నానా హడావుడి చేశాడు. ‘‘రాజనందనరాజరాజాత్మజులు సాటితలపనల్లయవేమధరణిపతికి’’.. మొత్తం సీస పద్యం నాలుగు పాదాలివే! ‘‘భావభవభోగసత్కళాభావములను’’.. ఎత్తుగీతిలో నాలుగు పాదాలూ ఇవే! అర్థంచెప్పండి- చేవ ఉంటే! అని సవాలు చేశాడు. అష్టదిగ్గజాలకు దిక్కుతోచని పరిస్థితి కల్పించాడు. అతణ్ని ఆటపట్టించి పలాయన మంత్రం పఠింప చేసినవాడు మన వికటకవి- తెనాలి రామకృష్ణుడు.
ఈ నరసరాజు ఉద్దండ పండితుడు. గొప్ప రాయసకాడు. వేగంగా గుండ్రంగా తప్పుల్లేకుండా రాయగలడు. ఆ విషయంలో ఆయన గారికి కొమ్ములు బాగా పదునెక్కాయి. అయితే వికటకవి ముందా కుప్పిగంతులు? ‘‘ఓ పద్యం చెబుతా..  చూద్దాం మీరెంత త్వరగా రాస్తారో’’ అని తెనాలి రామకృష్ణుడు ప్రారంభించాడు. ‘‘తృవ్వట బాబా..!’’ ఆదిలోనే హంసపాదు. నరసరాజు నీరసరాజైపోయాడు.  
తృవ్వట బాబా తలపైపువ్వట జాబిల్లి వల్వ బూదట! చేదే బువ్వట! చూడగను హుళక్కవ్వట! తలపంగ నిట్టి హరునికిజేజే!
      ఇదీ పూర్తి పద్యం. తృవ్వు+అట.. ‘తృవ్వట’. పశువుల్ని బళ్లకి కట్టి తోలుతున్నప్పుడు బండివాడు వాటి తోకలను మెలిపెట్టి, ఆ ఎడ్లకి హుషారు నిమిత్తం పలికే ధ్వన్యనుకరణ శబ్దమిది. దాన్ని ఎలా రాయాలో తెలియని గందర గోళంలో పడిపోయాడా పండితుడు. ఈ సందర్భంలోని చమత్కారం పద్యం గొప్పతనాన్ని కప్పేసింది.
ఇదీ అర్థం
‘బాబా’ అంటే వాహనం (గుర్రం). ‘తృవ్వట’ అనేది ఎద్దుకి సంకేతం. ‘తృవ్వట బాబా’- ఎద్దు వాహనం- శివుడిది. ‘‘ఎక్కెడిదెద్దు భూతియును నెమ్ములు సొమ్ములు...’’ (శివుడికి) అని ఎర్రన తన నృసింహపురాణంలో పేర్కొన్నాడు. ‘తలపై పువ్వట జాబిల్లి’.. హరుడి శిరసులోని పుష్పం చంద్రుడు. శివుడు చంద్రశేఖరుడు కదా! ‘‘వలిమలయల్లువాడు తలవాకధరించిన పువ్వుగుత్తి!’’ అని చంద్రుణ్ని వర్ణించాడు ముక్కు తిమ్మనకవి. ఇక ‘వల్వ బూచట!’ అనే దానికి పాఠాంతరముంది.. వల్వ బూదట! అని. వల్వ అంటే వస్త్రం. శివుడి వాలకం బూచాడు కదా! భిక్షువు లేదా దిగంబరుడు! ఆయన ఒడలంతా విభూతి (బూది).. బూచి+అట- బూచట, బూది+అట- బూదట. ‘చేదే బువ్వట!’- చేదు అంటే విషం. పార్వతీ పతికి కాలకూట విషమే అన్నమైంది. దేవదానవులు అమృతం కోసం పాలకడలిని మథించినపుడు మొదట హాలహలం పుట్టింది. దాన్ని హరుడు ‘‘అల్లనేరేడు పండువలె మిసిమింతుడు గాక మ్రింగినాడు!’’ అన్నాడు శ్రీనాథ మహాకవి. ‘‘వెన్నెలతల సేదుకుత్తు కయు’’ అని పాల్కురికి సోమనాథుడు వృషాధిప శతకంలో వాక్రుచ్చాడు. ‘‘మ్రింగమన్న సర్వమంగళ తన మంగళసూత్రమును మదిలో నెంత నమ్మినదో!?’’ అన్నాడు పోతన.
      ‘చూడగను హుళక్కవ్వట!’.. పరికిస్తే శూన్యమే ఆయనకి అవ్వట! ఆ శివుడి పుట్టుక ఓ మాయ! ఆ తల్లి- ఆ పరము  నికి అమ్మట! లయవేళ సకల సృష్టి నాశనార్థం స్థాణు రూపేణా అవతరించే మహాతత్త్వమే ఆ అద్భుతమూర్తి. గుణా లున్నపుడే ఆయనకి ఈ రూపమూ, దానికో వర్ణనమున్నూ. నిర్గుణుడయ్యాడో ఆయన పరతత్త్వంలో లయమైపోతాడు. కాబట్టి- హుళక్కి! ఇక్కడ మరో రమణీ యార్థమూ ఉంది. ‘చూడము’- అంటే తల. అది హుళక్కి! అంటే శూన్యం- ఆకాశం! శివుడికి అద్భుతమైన మరోపేరు ‘వ్యోమకేశుడు’! శూన్యాకాశమే శివుడి జటాజూటం! ఆయన అందుకే ‘ధూర్జటి!’.
      భావంలో ఇలా నిలిచిన ‘హరునకు జేజే!’- ఆ పరమేశ్వరునికి ప్రణామాలర్పించాడు రామలింగడు. ఈ పద్యమంతా శివుణ్ని మనకళ్లకి కట్టించే అచ్చతెలుగు బొమ్మ! పరిహాసపు ముసుగులో ప్రత్యక్షం కాకుండా ప్రచ్ఛన్నంగా అడుగున దాగివున్న పరమేశ్వరుడి జాను తెనుగు బొమ్మ ఇప్పుడు మనకు ప్రసన్నమవుతోంది కదా!


వెనక్కి ...

మీ అభిప్రాయం