మాటలేనా... చేతల్లో చూపిస్తారా?

  • 45 Views
  • 0Likes
  • Like
  • Article Share

    కొట్టి నాగాంజనేయులు

  • హైదరాబాదు
  • 9394450007
కొట్టి నాగాంజనేయులు

ఇల్లలకగానే పండుగ కాదు. పాఠశాలల్లో తెలుగును తప్పనిసరి బోధనాంశం చేస్తూ ఆదేశాలిచ్చినంత మాత్రాన ఒక్కసారిగా నవతరం అమ్మభాషకు దగ్గరైపోదు. అయితే... ఏం చేయాలి? 
 లక్షా 36 వేల మంది.... 2011 పదో తరగతి పరీక్షల్లో తెలుగులో తప్పిన విద్యార్థులు. వీరిలో 20 వేల మందికి సున్నా మార్కులు వచ్చాయి. మొత్తమ్మీద 12 లక్షల 37 వేల మంది పరీక్షలకు హాజరైతే... గణితం తర్వాత అత్యధికంగా తప్పిన విద్యార్థులు తెలుగులోనే ఉన్నారు. వీరు కాకుండా, పది వేల మంది పిల్లలు కేవలం 35 మార్కులతో తెలుగులో గట్టెక్కారు. ఇదే పరిస్థితి 2012లోనూ పునరావృతమైంది. గత అయిదేళ్లలో సగటున పది శాతం మంది విద్యార్థులు తెలుగులో ఉత్తీర్ణత సాధించలేక పై చదువులకు వెళ్లలేకపోతున్నారు. ఇవన్నీ మాతృభాష బోధనలోని నాణ్యత ప్రమాణాలను తెలియజేస్తున్నాయి. ఇప్పుడే పరిస్థితి ఇలా ఉంటే, రేపొద్దున తెలుగు తప్పనిసరి బోధనాంశం అయ్యాక పరిస్థితేంటి? పాఠశాలల్లో అర్హులైన ఉపాధ్యాయులను నియమించకుండా, బోధనలో నాణ్యతను పెంచడానికి ప్రణాళికాబద్ధ చర్యలు చేపట్టకుండా ‘తప్పనిసరి’ ఉత్తర్వుతో ప్రయోజనముంటుందా!
ఒకటి
నుంచి పదో తరగతి వరకూ తెలుగును తప్పనిసరి చేస్తామని ప్రపంచ తెలుగు మహాసభల్లో ముఖ్యమంత్రి కిరణ్‌కుమార్‌ రెడ్డి ప్రకటించారు. దీనికి కొనసాగింపుగా జనవరి 28న ముఖ్యమంత్రి కార్యాలయం నుంచి మరో ప్రకటన వెలువడింది. తెలుగు భాష అమలును ఒకటి నుంచి పదో తరగతి వరకూ ప్రభుత్వ, ప్రైవేటు, ఎయిడెడ్‌ పాఠశాలలన్నింటిలోనూ అమలు చేస్తామని అందులో చెప్పారు. ఈ నిర్ణయం వల్ల రాష్ట్రంలో కోటి 30 లక్షల మంది బాలలు తెలుగు భాషను రక్షించే యోధులుగా భవిష్యత్తులో సిద్ధమవుతారన్న ఆశాభావాన్ని వ్యక్తం చేశారు.  భాషాభిమానులకు ఆనందాన్నిచ్చిన ఆంశాలివి. అయితే.... వీటిని ప్రకటనలకే సరిపెట్టకుండా ఆచరణకు అనుగుణమైన అంశాలపై దృష్టి సారించాలి.. తప్పనిసరిగా ప్రతి పాఠశాలలో తెలుగు ఉపాధ్యాయుల నియామకం, ప్రాచ్య (ఓరియంటల్‌) కళాశాలల పునరుద్ధరణ, తెలుగు సంస్కృతిని పెంపొందించే పాఠ్యాంశాల రూపకల్పన, తెలుగును తప్పనిసరి చేయని ప్రైవేటు పాఠశాలలపై కఠిన చర్యలు, కేంద్రీయ విద్యాలయాల్లోనూ తెలుగుకు భాగస్వామ్యం కల్పించడం వంటి అంశాలపై ముఖ్యమంత్రి పూర్తి దృష్టి సారించినప్పుడే మన మాతృభాష మనగలుగుతుంది.
      ప్రస్తుతం రాష్ట్రంలో ఒకటి నుంచి ఐదో తరగతి వరకూ మాత్రమే అదీ తెలుగు మాధ్యమ పాఠశాలల్లోనే తెలుగులో బోధన జరుగుతోంది. ఇతర పాఠశాలల్లో విద్యార్థుల మాతృభాష అనుసరించి తరగతులు నిర్వహిస్తున్నారు. ఆరు నుంచి పదో తరగతి వరకూ అన్ని మాధ్యమ పాఠశాలల్లో తెలుగు ప్రథమ భాషగా లేదా ద్వితీయ భాషగా విద్యార్థులు చేరుతున్నారు. తాజా ప్రభుత్వ నిర్ణయాన్ని అనుసరించి ఒకటి నుంచి ఐదో తరగతి వరకూ తెలుగును తప్పనిసరి పాఠ్యాంశంగా చేశారు. ఇతర మాధ్యమాల్లో చదివేవారు వారి భాషను ఐచ్ఛికంగా చదువుకోవాలి. ఆంగ్ల మాధ్యమంలో చదివేవారు తెలుగును ద్వితీయ భాషగా ఎంచుకోవాలి. రాష్ట్రంలోని ఇతర భాషల పాఠశాలల్లో తెలుగును ద్వితీయ లేదా తృతీయ భాషగా తీసుకోవాలి. తమిళనాడు ప్రభుత్వం ఇదే తరహాలో తమిళాన్ని తప్పనిసరి చేస్తూ చర్యలు తీసుకుంది. మన రాష్ట్రం కూడా ఇదే తరహా నిర్ణయం తీసుకున్నా ఇందుకు సంబంధించి ఉత్తర్వులు వెలువడాల్సి ఉంది.
ఇటు నుంచి అటు...
రాష్ట్రంలో మొత్తం లక్ష 10 వేల పాఠశాలలు నడుస్తున్నాయి. ఇందులో 66,834 ప్రాథమిక పాఠశాలలు, 15,421 ప్రాథమికోన్నత పాఠశాలలున్నాయి. వీటితో పాటు 18,776 ఉన్నత విద్య బోధించే పాఠశాలలున్నాయి. గుర్తింపు పొందిన ప్రైవేటు పాఠశాలలు కేవలం 16,530 మాత్రమే. అనధికారికంగా నడిచేవి మరో 15వేల వరకూ ఉండొచ్చు. ఏటా ప్రైవేటు పాఠశాలల్లో చదివే విద్యార్థుల సంఖ్య గణనీయంగా పెరుగుతోంది. ఇందుకు కారణం... ఆ పాఠశాలల్లో ఆంగ్ల మాధ్యమంలో చదువుకుంటే ఉపాధి అవకాశాలు ఎక్కువగా ఉంటాయని విద్యార్థులు, వారి తల్లిదండ్రుల నమ్మిక. 2012-13 విద్యా సంవత్సరాన్ని పరిశీలిస్తే ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో 76 లక్షల మంది చదువుతున్నారు. అయితే, గత దశాబ్ద కాలంగా ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో విద్యార్థుల సంఖ్య తగ్గుతూ వస్తోంది. 2001లో ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో 1.07 కోట్ల మంది విద్యార్థులు ఉండే వారు. (రాష్ట్ర విద్యార్థుల్లో 78 శాతం). 2012 నాటికి అది 56 శాతానికి పడిపోయింది. 2011లో కేవలం 28 లక్షలున్న ప్రైవేటు విద్యార్థ్థుల సంఖ్య ఏడాది తిరిగేసరికి 56 లక్షలకు పెరిగిపోయింది. ప్రస్తుతం ప్రభుత్వం ప్రతిపాదిస్తున్న డీఎస్సీ నోటిఫికేషన్‌కు 3 వేల తెలుగు పండిట్‌ ఖాళీలను గుర్తించింది. అయిదో తరగతి వరకూ తెలుగుతో పాటు అన్ని పాఠ్యాంశాలనూ బోధించే డీఈడీ పోస్టులు 10,917గా గుర్తించారు.
ప్రాచ్య కళాశాలల మెడకు ఉరి
భాషాభివృద్ధి కోసమే ఏర్పాటైన ప్రాచ్య కళాశాలలు నేడు మూసివేత దిశగా సాగుతున్నాయి. ప్రాథమిక స్థాయినుంచే విద్యార్థులను తెలుగు భాషలో నిష్ణాతులుగా తీర్చిదిద్దడం ఈ కళాశాలల ప్రత్యేకత. తెలుగులో గొప్ప పరిశోధనలు చేసినవారు, భాషా నిపుణులంతా వీటిలో చదువుకున్న వారే. ఈ కళాశాలల్లో విశారద, ప్రీడిగ్రీ, బీఎల్‌ఎంఎల్‌ వంటి కోర్సులను ఏడేళ్ల పాటు చదివి భాషలో నైపుణ్యం సంపాదించేవారు. ప్రభుత్వ విధానాలతో కొత్తగా వచ్చిన ఉపాధ్యాయ కోర్సులు ‘భాష పట్ల ఆసక్తి’ని పక్కకు నెట్టేశాయి. ప్రాచ్య కళాశాలల్లో చదువుకున్న వారికి సరైన గుర్తింపు దక్కకపోవడం తెలుగుపై ఆసక్తి చూపే విద్యార్థుల సంఖ్య తగ్గిపోవడానికి ఒక కారణం. నాగరికత, విద్యాసంస్కరణల పేరుతో ప్రాచ్య కళాశాలల మూసివేతకు ప్రభుత్వమే పరోక్షంగా కారణమైంది. 
      రాష్ట్రంలో ఒకప్పుడున్న 40 ప్రాచ్య కళాశాలల సంఖ్య ప్రస్తుతం 25కు తగ్గింది. ఇందులో ప్రభుత్వ కళాశాల ఒకే ఒక్కటి. ఇవన్నీ విద్యార్థులు లేక మూతపడే స్థితికి చేరాయి. బీఈడీ, డీఈడీ వంటి కోర్సులు చదివే వారితో పోలిస్తే ప్రాచ్య కళాశాలల్లో చదివిన వారిపట్ల ప్రభుత్వం వివక్ష పాటిస్తోందని తెలుగు భాషోద్యమకారులు విమర్శిస్తున్నారు. ఇంటర్‌తో పాటు డీఎడ్‌ చేసి తెలుగు బోధించే వారికి ఇస్తున్న ప్రాధాన్యం ప్రాచ్య కళాశాలల్లో ప్రీ డిగ్రీ చదివిన వారికి ఇవ్వట్లేదు. గ్రేడ్‌ - 2 పండితులుగా అవకాశం కల్పించట్లేదు.  తెలుగుకు ప్రాచీన భాష హోదా వచ్చాక వచ్చిన నిధుల్లో ప్రాచ్య కళాశాలలకు ఇవ్వాల్సిన వాటాను ఇవ్వడంలో చిత్తశుద్ధిని చూపించట్లేదు. ఇక తెలుగు పండిత శిక్షణకు సంబంధించి రాష్ట్రంలోని 70 కళాశాలల్లో 4300 సీట్లు ఉన్నాయి. అయితే వాటిల్లో ఈ ఏడాది చేరింది మాత్రం 1909 మందే. ఆంగ్లం బోధించే వారిని ఇంగ్లిష్‌ స్కూల్‌ అసిస్టెంట్‌గా గుర్తించే ప్రభుత్వం తెలుగు పండితులకు మాత్రం ఆ హోదా ఇవ్వడం లేదు. దీంతో విద్యార్థులు సహజంగానే ఉద్యోగాలు సంపాదించి పెట్టే దగ్గరి మార్గాలను వెతుక్కుంటున్నారు. 
ఆ రెండు మార్గాల్లో...
రాష్ట్రవ్యాప్తంగా ఉన్న 600 బీఈడీ కళాశాలల్లో 65 వేల సీట్లు ఉన్నాయి. అయితే, వీటిల్లో 40 వేల సీట్లు మాత్రమే భర్తీ అవుతున్నాయి. డీఎస్సీలో సెకండరీ గ్రేడు ఉద్యోగాలు కేవలం డీఈడీలకు మాత్రమే ఇవ్వాలన్న ప్రభుత్వ నిర్ణయంతో ఈ పరిస్థితి తలెత్తింది. బీఈడీ చదివిన వారిలో కొందరు తెలుగు మెథడాలజీ పూర్తి చేసి తెలుగు బోధకులవుతున్నారు. ఇలాంటి వారు 12 వేల మంది వరకూ ఉంటారు. వీరితో పాటు మరో 1500 మంది పండిత శిక్షణ ద్వారా తెలుగు ఉపాధ్యాయ ఉద్యోగాలను పోటీ పడుతున్నారు. బీఈడీ పూర్తి చేసి సోషల్‌ లేదా సైన్స్‌ ఉపాధ్యాయులుగా ఉద్యోగాలు పొందిన తర్వాత కొందరు ‘తెలుగు ఉద్యోగాలకు’ ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఎంఏ తెలుగు చేసి తెలుగు అధ్యాపకులుగా మారుతున్నారు. మరోవైపు... ప్రస్తుతం రాష్ట్రంలో 640 డీఈడీ కళాశాలలు ఉన్నాయి. వీటి ద్వారా ఏటా 34 వేల మంది విద్యార్థులు... ప్రాథమిక పాఠశాలల్లో బోధనకు సిద్ధమవుతున్నారు. వీరిలో ఎందరికి ఉపాధ్యాయులుగా ఉద్యోగాలు దొరుకు తున్నాయన్నది సందేహాస్పదమే!
తెలుగుకు అక్కడ స్థానం లేదు!
రాష్ట్రంలో ఉన్నత విద్యను బోధించే ప్రైవేటు పాఠశాలల్లో తెలుగు ద్వితీయ భాషగా ఉన్నవి పది వేల లోపు మాత్రమేనని అంచనా. పూర్తిస్థాయిలో ఆంగ్లం, హిందీ మాధ్యమాల్లో నడుస్తున్న పాఠశాలలు తెలుగును పూర్తిగా పక్కన పెట్టేశాయి. ఒక వేళ పాఠశాలల్లో తెలుగు మాధ్యమం ఉన్నా దానికి సరైన ప్రోత్సాహం ఇవ్వట్లేదు. గ్రామీణ ప్రాంతాల్లోని కొన్ని ప్రైవేటు పాఠశాలల్లో తెలుగు మాధ్యమం ఉన్నా అర్హులైన తెలుగు ఉపాధ్యాయులు లేరు. రాష్ట్ర వ్యాప్తంగా ప్రైవేటు పాఠశాలల్లో తెలుగు బోధనార్హత ఉన్న ఉపాధ్యాయుల సంఖ్య వందల్లోనే ఉంటుందని విద్యావేత్తలు చెబుతున్నారు. ఇతర సబ్జెక్టులు బోధిస్తూనే తెలుగు పాఠ్యాంశాలు నేర్చుకోవడం లేదా బట్టీపట్టడం ద్వారా మాత్రమే కొందరు ఉపాధ్యాయులు తెలుగును బోధిస్తున్నారు. వీరితో పాటు తెలుగు పండిత కోర్సులు చేసి ఉద్యోగాలు రాని అభ్యర్థులు ప్రభుత్వ అవకాశాలు లేక అరకొర జీతాలతో ప్రైవేటు పాఠశాలలకు పరిమితమవుతున్నారు. 
పాపంలో కేంద్రం వాటా
మన రాష్ట్రంలో కేంద్ర ప్రభుత్వం నిర్వహించే పాఠశాలలు 110. వీటిలో సింహభాగం కేంద్రీయ విద్యాలయాలదే. సీబీఎస్‌ఈ సిలబస్‌తో ప్లస్‌టూ వరకూ చదివే వెసులుబాటు ఉన్న 42 కేంద్రీయ విద్యాలయాల్లో ఎక్కడా తెలుగులో బోధన జరగట్లేదు. తెలుగు చదువుకోవాలనే ఆసక్తి పిల్లలకు ఉన్నా అవకాశం కల్పించట్లేదు. 2012 విద్యా సంవత్సరం లెక్కల ప్రకారం రాష్ట్రంలోని కేంద్రీయ విద్యాలయాల్లో పదో తరగతి వరకూ చదివే పిల్లల సంఖ్య 50 వేలు. కేంద్ర ప్రభుత్వ ఉద్యోగుల పిల్లల విద్యాబోధన ముఖ్య అవసరంగా ఏర్పాటైన పాఠశాలలివి. అయితే వాటిలో కేవలం అయిదు శాతం లోపు పిల్లలు మాత్రమే ఇతర రాష్ట్రాలు, ఇతర మాతృభాషలకు చెందిన వారని అంచనా. అయినా నిబంధనలు సడలించక పోవడంతో 95 శాతం మంది తెలుగు పిల్లలు ఆంగ్ల మాధ్యమంలోనే చదవాల్సిన పరిస్థితులు ఉన్నాయి. 
      వీటికి తోడు కేంద్ర ప్రభుత్వ నిర్వహణలోని సైనిక పాఠశాలలు కూడా కొన్ని రాష్ట్రంలో ఉన్నాయి. ఇవన్నీ సీబీఎస్‌ఈ సిలబస్‌నే బోధిస్తున్నాయి. కేంద్రీయ విద్యాలయాలు సహా కేంద్రం నిర్వహించే అన్ని పాఠశాలల్లోనూ సీబీఎస్‌ఈ నిబంధనలకు అనుగుణంగా స్థానిక భాష అయిన తెలుగును ఐచ్ఛిక అంశంగా చదివే అవకాశం ఉంది. కానీ, అది అమలు కావట్లేదు. రాష్ట్ర ప్రభుత్వం చొరవ తీసుకుని తెలుగు భాషను ఆయా పాఠశాలల్లో అమలు చేయించవచ్చు. అయితే, ఆ దిశగా చేస్తున్న ప్రయత్నాలేమీ లేవు. ఈ కారణాల వల్ల ఏటా లక్ష మంది విద్యార్థులు తెలుగు భాషకు దూరమవుతున్నారు. కేంద్ర ప్రభుత్వం నిర్వహించే నవోదయ పాఠశాలల్లో మాత్రం ద్వితీయ భాషగా తెలుగుకు అవకాశం ఉండటం కాస్త ఊరట.
శిక్షణ మాట దేవుడెరుగు!
సమగ్ర నిరంతర మూల్యాంకన విధానాన్ని సరైన రీతిలో అమలు పరచాలంటే ఉపాధ్యాయులు సుశిక్షితులై ఉండాలి. వారిపై నిరంతర పర్యవేక్షణ అవసరం. ముఖ్యంగా భాషా సంబంధమైన వృత్తి పట్ల నిబద్ధత పెంచాలి. రాష్ట్రంలో తెలుగు సహా ఇతర ఉపాధ్యాయులకు వృత్యంతర శిక్షణ పటిష్టంగా లేదు. వృత్తి పూర్వ శిక్షణ పాఠ్యాంశాలనూ సవరించట్లేదు. ఈ కారణాల వల్ల ఉపాధ్యాయులు బోధనలో వెనుకబడు తున్నారు. ఉపాధ్యాయులకు తగిన ప్రమాణా లతో కూడిన వృత్యంతర శిక్షణ ఇవ్వాలని చటోపాధ్యాయ కమిషన్‌ సూచించింది. ఆ విధంగా అయిదేళ్లకోసారి మూడు వారాల శిక్షణ ఉపాధ్యాయులకు విధిగా అమలు చేయాలి. దాన్ని రాష్ట్రంలో పట్టించుకుంటున్న వారు లేరు. ప్రస్తుతం రాష్ట్రంలో మధ్యంతర శిక్షణలు మాత్రమే ఇస్తున్నారు. అదీ వేసవిలోనే. ప్రతి అయిదేళ్లకూ తెలుగు వాచకాలు మారతాయి. కొత్తకొత్త పాఠాలు, అంశాలు వచ్చి చేరతాయి. ఫలితంగా బోధనలో చేసుకోవాల్సిన మార్పులేంటి? కొత్త బోధనా పద్ధతులు వచ్చినప్పుడు ఎలా చెప్పాలి? పరిశోధనల్లో కనుగొన్న అంశాలేంటి? అన్నవి చర్చించేందుకు వృత్యంతర శిక్షణ ఉపయోగపడుతుంది. ఇవన్నీ వదిలి ప్రతి వేసవి సెలవుల్లో మొక్కుబడిగా శిక్షణ కార్యక్రమాలు నిర్వహిస్తున్నారు. అక్కడ కేవలం తెలుగు బోధనా పద్ధతులు మాత్రమే చెబుతున్నారు. బీఈడీలో నేర్చుకున్న  మెథడాలజీనే మళ్లీ ఇక్కడా చెబుతుండటం వల్ల ఉపయోగం లేదని అనుభవజ్ఞులైన ఉపాధ్యాయులు అంటున్నారు.
పాఠాల్లో ‘తెలుగు’ ఏది?
ఈ ఏడాది తెలుగు వాచకంలో ఆరు, ఏడు తరగతుల పుస్తకాలు మారాయి. వచ్చే ఏడాది 5, 8, 9, తరగతుల పుస్తకాలు రాబోతున్నాయి. 6, 7 తరగతులకు తెలుగు ద్వారా ఏదైతే నేర్పవచ్చో అవి నేర్పట్లేదు. సంస్కృతికి సంబంధించిన అంశాలు బోధించట్లేేదు. పండుగలు, అష్టావధానం వంటి భాషా క్రీడలు, చెడుగుడు వంటి ఆటల గురించి, తెలుగు వారికే ప్రత్యేకమైన ఆహారపు అలవాట్ల గురించి పూర్తిగా చర్చించట్లేదు. సంగీతం, సాహిత్యం, ఆంధ్రులకే పరిమితమైన కట్టూ బొట్టులను భాష ద్వారా బోధించట్లేదు. భాషకు సంబంధించిన తెలుగు పుస్తకాలు, తెలుగు సంస్కృతికి సంబంధించిన నైతిక విలువలు, మాతృభక్తి, పితృభక్తి, గురుభక్తి, నీతి, నిజాయతీ, ధర్మం పెంపొందించేలా పాఠ్యాంశాలు ఉండటం లేదు. పద్యాలు మాత్రమే ఉంటున్నాయి. ఇది సరిపోదని భాషావేత్తలు చెబుతున్నారు. విద్యార్థిలో గుణాత్మకమైన మార్పు కోసం ప్రయత్నించాలి. దయ, కరుణ, సోదరభావం, స్నేహం వంటి అంశాల గురించి చెప్పే అవకాశం పాఠాల్లో ఉండాలి. పేద ధనిక, కుల, మత విచక్షణను బోధించాల్సి ఉంటుంది. త్యాగం, ఐకమత్యం వంటి మంచి విషయాలనూ నేర్పించాలి.  అనాథలు, పేదరికం వంటి సామాజిక అంశాలూ చర్చించాలి. 2005లో జాతీయ ప్రణాళిక చట్టం ప్రకారం భాషకు సంబంధించిన పాఠ్యాంశాల తయారీకి సూచనలు చేశారు. అవి వివిధ రాష్ట్రాల్లోని భాషలకు ఎంతవరకూ సరిపోతాయో చూసుకుని కొత్త అంశాలనూ జోడించుకోవాలి. కానీ రాష్ట్రంలో అది జరగడం లేదు. జాతీయ ప్రణాళిక చట్టాన్ని రాష్ట్ర ప్రభుత్వం గుడ్డిగా అనుసరిస్తోంది.
అన్నింటికన్నా ముఖ్యం!
ఇంత కష్టపడి తెలుగు బోధిస్తాం... సరే! మరి పాఠశాల విద్య పూర్తయ్యాక తెలుగు పరిస్థితేంటి? ఏటా పదో తరగతి పరీక్షలకు దాదాపు పదమూడు లక్షల మంది హాజరవుతున్నారు. ఇంటర్మీడియట్‌కు వచ్చే సరికి వారిలో లక్షన్నర నుంచి రెండు లక్షల మందే ప్రభుత్వ కళాశాలల్లో చేరుతున్నారు. ఇలా చేరిన వారిలో అత్యధికులు తెలుగును పాఠ్యాంశంగా తీసుకుంటున్నారు. ప్రైవేటు పాఠశాలల్లో చేరే విద్యార్థుల్లో 90 శాతం మంది సంస్కృతం సహా ఇతర భాషలను తీసుకుంటున్నారు. కారణాలు... వాటి పరీక్షలను ఆంగ్లంలో రాయడానికి ఉన్న అవకాశం, ఎక్కువ మార్కులను సంపాదించు కునే వెసులుబాటు. అయితే, వచ్చే విద్యా సంవత్సరం నుంచి ఏ భాషను చదివే వారు ఆ భాషలోనే పరీక్ష రాయల్సి ఉంటుందని ప్రభుత్వం చెబుతోంది. దీని వల్ల ఇంటర్మీడియట్‌ స్థాయిలో తెలుగు వెలుగు తుందని అంటోంది. ఈ ప్రకటనతో సంబంధం లేకుండా, ఇంటర్మీడియట్‌తో పాటు ఉన్నత విద్యలోనూ తెలుగును తప్పనిసరి చేయాలి. అప్పుడే విద్యార్థికి అమ్మభాషతో అనుబంధం పెరుగుతుంది. అజంత భాష పదికాలల పాటు పచ్చగా ఉంటుంది.


వెనక్కి ...

మీ అభిప్రాయం