తెలుగు వెలుగు కి స్వగతం

bannerimg

మేధావుల మౌనం ప్రమాదకరం

  • 221 Views
  • 0Likes
  • Like
  • Article Share

ఆంధ్రప్రదేశ్‌ ప్రభుత్వ నిర్బంధ ఆంగ్ల మాధ్యమం మీద న్యాయపోరాటంలో ఒక వైద్యుడి సామాజిక బాధ్యత ఉంది. భావి తరాలకు తీరని అన్యాయం చేసే ఈ నిర్ణయాన్ని సవాలు చేస్తూ ఏలూరుకు చెందిన సహాయ ఆచార్యులు డాక్టర్‌ గుంటుపల్లి శ్రీనివాస్‌ హైకోర్టులో ప్రజా ప్రయోజన వ్యాజ్యం దాఖలు చేశారు. మాధ్యమం విషయంలో పోరాటానికి ప్రేరణ ఏంటి? ఆంగ్ల బోధన పరంగా మన దగ్గర ఉన్న లోపాలేంటి? మాతృభాషలో విద్యాబోధన ప్రాధాన్యం ఏంటి? తదితర అంశాల మీద ఆయన ‘తెలుగువెలుగు’తో మాట్లాడారు. ఆ వివరాలు ఆయన మాటల్లోనే...
ఉమ్మడి
ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో 2008 నుంచి వివిధ దశల్లో హైస్కూల్‌ స్థాయి నుంచి ప్రాథమిక స్థాయి వరకు ఆంగ్ల మాధ్యమం తరగతులు మొదలయ్యాయి. 2019లో ఆంధ్రప్రదేశ్‌ ప్రభుత్వం నిర్బంధ ఆంగ్ల మాధ్యమం నిర్ణయం తీసుకుంది. ఇది విద్యార్థుల, తల్లిదండ్రుల ప్రాథమిక హక్కును హరించడమే. పిల్లలు నచ్చిన మాధ్యమంలో చదువుకోకుండా చెయ్యడమే. అందుకే న్యాయ పోరాటానికి దిగాను. విద్యార్థుల దీర్ఘకాలిక ప్రయోజనాలు, ప్రజాస్వామ్యం తదితర అంశాలు ఈ పోరాటంలో నాకు ప్రేరణగా నిలిచాయి.  
      ఆంగ్ల మాధ్యమం విషయంలో ప్రభుత్వం సరైన పరిశోధన చేయలేదు. ఇరవై ఏళ్లకు ముందు ఏ మెడికల్‌ కళాశాలకు వెళ్లినా కనీసం 30 నుంచి 40 శాతం మంది గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో ప్రభుత్వ బళ్లలో చదువుకుని వచ్చిన వారు ఉండేవారు. ప్రస్తుతం వాళ్లు అయిదు శాతం కూడా ఉండట్లేదు. 95 శాతం మంది ఉద్యోగస్థులు, చదువుకున్న కుటుంబాల పిల్లల ఉంటున్నారు. దీనికి కారణం ఏంటి? ఇప్పుడు తల్లిదండ్రులు పిల్లల చదువు కోసం చాలా ఎక్కువగా ఖర్చుపెడుతున్నారు. పిల్లల భవిష్యత్తు గురించి తపన పెరిగింది. గతంతో పోల్చితే మెడికల్‌ సీట్లు భారీగా పెరిగాయి. కానీ, గ్రామీణ ప్రాంతాల వాళ్లకి అవకాశాలు ఎందుకు తగ్గుతున్నాయి? దీనికి ప్రధాన కారణం ఆంగ్ల మాధ్యమమే! చదువుకున్న తల్లిదండ్రులు ఉన్న విద్యార్థులు ఆంగ్ల విద్యలో రాణిస్తున్నారు. ఐఐటీ పరీక్షల్లో అర్హత సాధిస్తున్న వాళ్లలో కూడా పట్టణ ప్రాంతాల వాళ్లే 75 శాతం మంది ఉంటున్నారు. పరిస్థితులు ఇంతగా మారడానికి కారణం ఆంగ్ల మాధ్యమమే! మాతృభాషలో బోధన జరిగితే ఈ వ్యత్యాసాలు ఇంత ఎక్కువగా ఉండేవి కావు. 
మార్కుల ఉల్బణం!
గతంలో పిల్లలు తెలుగు మీడియంలో చదివేటప్పుడు పాఠ్యపుస్తకాల్లో ఉన్నది తల్లిదండ్రులకు కాస్తో కూస్తో అర్థమయ్యేది. వారికి పెద్దగా విజ్ఞానం లేకపోయినా పిల్లాడు ఇంట్లో చదివేటప్పుడు అది తప్పో ఒప్పో తెలిసేది. వాళ్లు సరిచేసేవారు. ఆంగ్ల మాధ్యమంలోకి వచ్చేసరికి పిల్లాడు ఏం చదువుతున్నాడో అమ్మానాన్నలకు అర్థంకాని పరిస్థితి. నిజానికీ మన ఆంగ్ల బళ్ల వాతావరణమే అంత బాగా లేదు. ఆంగ్ల బోధన కూడా అంతంతమాత్రమే. చాలా మంది ఉపాధ్యాయులకు ఆంగ్ల పదాలు ఎలా పలకాలో కూడా తెలియదు. ఆంగ్ల మాధ్యమం వల్ల గ్రామీణ, పట్టణ మురికివాడల పిల్లలు ఎక్కువగా నష్టపోతున్నారు. ఈ మాధ్యమం విషయంలో ఆంధ్రప్రదేశ్‌ ప్రభుత్వం సమానత్వం కోసం పోరాడుతున్నట్లు ఉంటుందిగానీ, ఇది మరింత అసమానతలు పెంచుతుంది. ఇది పేదల వ్యతిరేక నిర్ణయం. వారి జీవితాల్లో ఎదుగూ బొదుగూ లేకుండా చేసే నిర్ణయం. అందుకే న్యాయ పోరాటానికి దిగాను. 
      భాష విషయంలో ప్రభుత్వం పదో తరగతి ఫలితాల్ని ప్రామాణికంగా చూపుతోంది. తెలుగు మాధ్యమంలో చదివే పిల్లల కన్నా ఇంగ్లీషు మాధ్యమంలో చదివే పిల్లలకి తెలుగు బాగా వస్తోందని అంటోంది. ఇక్కడ ఒక అంశం గమనించాలి. 2014 నుంచి చూస్తే ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో పదో తరగతిలో దాదాపు 97 శాతానికి పైగా ఆంగ్ల మాధ్యమంలో ఉత్తీర్ణత సాధిస్తూ వస్తున్నారు. అదే యునైటెడ్‌ కింగ్‌డమ్‌ని తీసుకుంటే 2014 నుంచి 2019 వరకు ఇంగ్లిష్‌లో ఉత్తీర్ణత సాధించిన వారు సరాసరిన 62 శాతం లోపే. అంటే, ఆంగ్లం మాతృభాషగా కలిగిన బ్రిటన్‌ పిల్లలకన్నా మనవాళ్లకి ఇంగ్లీషు బాగా వస్తుందని అర్థమా? హిందీ, తెలుగు విషయాల్లో కూడా మన దగ్గర ఉత్తీర్ణత ఎక్కువే! కానీ ఇదంతా కేవలం మార్కుల ఉల్బణమే (వాపే). ధారాళంగా మార్కులు వేస్తున్నందువల్ల పిల్లల్లో భాషా సామర్థ్యం తగ్గిపోతోంది. చదువు పట్ల శ్రద్ధ తగ్గింది. వాళ్లు తప్పులు ఎన్ని రాస్తున్నా ఉదారంగా మార్కులు వేసేస్తున్నారు. గతంలో పదో తరగతి ఉత్తీర్ణులైన వారు సైతం చక్కని తెలుగు తప్పులు లేకుండా రాసేవారు. ఇప్పుడు డిగ్రీ, పీజీ చేసిన వారు సైతం తప్పులు లేకుండా రాయలేకపోతున్నారంటే కారణం లోపభూయిష్ఠ మార్కుల విధానం కాక మరేంటి? ఆంగ్ల మాధ్యమం నేపథ్యంగా ప్రభుత్వం తెచ్చిన జీవోల్ని ఆంధ్రప్రదేశ్‌ హైకోర్టు కొట్టేసిన తర్వాత, ప్రభుత్వం సుప్రీంకోర్టుని ఆశ్రయించింది. అక్కడా కౌంటర్‌ దాఖలు చేశాం.
ఏళ్లకేళ్లు చదివినా...!
సూర్యుడు తూర్పున ఉదయిస్తాడు అనేది ఎంత సత్యమో, ప్రాథమిక విద్య మాతృభాషలో ఉండాలి అనేది కూడా అంతే సత్యం. కాలాలు, యుగాలు మారినా ఇది మారదు. రాతి, లోహ, బౌద్ధ యుగాల్లో, ముస్లిం, బ్రిటిష్‌ పాలనలో అయినా పిల్లాడు పుట్టిన మొదటి ఆరు నెలలు పాలు తాగాల్సిందే. తర్వాత రెండేళ్లు తేలికపాటి ఆహారం ఇవ్వాలి. ఆ తర్వాతే ఇతర ఏ ఆహారమైనా. అడవిలో మనం వేటాడే రోజు నుంచి పిజ్జా బర్గర్లు తినే ప్రస్తుత కాలం దాకా ఈ నియమం మారలేదు. అలాగే కాలం ఏదైనా ప్రాథమిక విద్య మాతృభాషలోనే జరగాలి. అదే పిల్లాడికి మంచిది. ఉన్నత విద్య వేరే భాషలో ఉంది కదా, అలాంటప్పుడు మొదటి నుంచి వేరే భాషలో చదువు చెబితే నష్టమేంటి? అనే వాళ్లు కొందరుంటారు. మనం పిల్లాణ్ని వస్తాదుగా చెయ్యాలనుకుంటే పుట్టిన వెంటనే మాంసాహారం అందించం! ఇది సృష్టి ధర్మం. వేద కాలంలో లోహ సంగ్రహణ శాస్త్రం, రాజనీతి శాస్త్రం, యుద్ధ విద్యలు అన్నీ సంస్కృతంలో ఉన్నాయి. కానీ, పిల్లాడి 12వ ఏట మాత్రమే వేద పాఠశాలల్లోకి అనుమతి ఉండేది. అప్పటి దాకా ఇంటి భాషలోనే విద్యాబోధన సాగేది. మొగలాయిల పాలనా భాష పర్షియన్‌. కానీ ఆ రాజుల ఇంటి భాష టర్కిష్‌. అయిదేళ్ల వయసు వరకు వాళ్లకి టర్కిష్‌లోనే       విద్యాబోధన జరిగేది. చక్రవర్తులకైనా మాతృభాషలోనే. తర్వాతే వాళ్లు పర్షియన్, అరబిక్‌ లాంటివి నేర్చుకునేవారు. వారి ఆస్థానంలో పనిచేసిన హిందువులు కూడా మాతృభాషలోనే చదువుకుని తర్వాత పర్షియన్, అరబిక్‌ నేర్చుకున్నారు. బ్రిటిష్‌ వాళ్లు వచ్చిన తర్వాతే ప్రాథమిక విద్యను కూడా ఆంగ్లంలోకి మార్చారు. ఇది వాళ్ల సామ్రాజ్య విస్తరణ, మత వ్యాప్తి కోసం తీసుకున్న నిర్ణయమే!
విద్యా విధానాల పరంగా ప్రపంచంలో ఏం జరుగుతోందన్న దాని గురించి మన దగ్గర పరిశీలన లేదు. యూరోపియన్‌ యూనియన్‌ 2003లో ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది. ప్రతి దేశంలో విద్యార్థులు తమ మాతృభాష కాకుండా సమీపంగా ఉన్న దేశాల రెండు భాషలు నేర్చుకోవాలి. ఇది కూడా మన త్రిభాషా సూత్రం లాంటిదే. గణాంకాల ప్రకారం మన దగ్గర తెలుగు మీడియం పిల్లలకు ఒకటి నుంచి పదో తరగతి వరకు ఏడాదికి 150 గంటల చొప్పున పదేళ్లకి 1,500 గంటలు ఇంగ్లీషు ఒక సబ్జెక్టుగా పాఠాలు జరుగుతున్నాయి. ఇక ఇంగ్లీషు మీడియం తీసుకుంటే గణితం, సైన్స్, సోషల్‌ కూడా ఆంగ్లంలోనే చదువుకుంటారు కాబట్టి పదేళ్లలో దాదాపు 6,375 గంటలు పాఠాలు జరుగుతాయి. 2012 గణాంకాల ప్రకారం యూరోపియన్‌ యూనియన్‌లో ఆంగ్లం మాతృభాషగా లేని పిల్లలకి పదేళ్లలో 632 గంటలే ఇంగ్లిష్‌ పాఠాలు జరుగుతున్నాయి. వీరిలో దాదాపు 43 శాతం మంది పదేళ్లలో ఆంగ్ల పరిజ్ఞానంలో బి1, బి2 స్థాయికి వస్తున్నారు. మన దగ్గర బీటెక్‌ అయిపోయిన వాళ్లలో 43 శాతం మంది ఆంగ్ల పరిజ్ఞానంలో బి1, బి2 స్థాయికి వస్తున్నారు. అంటే మనం ఎన్నో ఏళ్ల అధ్యయనం తర్వాత కూడా యూరోపియన్‌ యూనియన్‌ వాళ్లతో సమంగా లేము!  

 


అంతా అపసవ్యం!
ఆంగ్లం విషయంలో అందరూ తల్లిదండ్రులని విమర్శిస్తుంటారు. ‘మీ పిల్లలకి కూడికలు, తీసివేతలు ఏ భాషలో చెబితే అర్థమవుతాయి?’ అని నేను పేదల నుంచి ధనవంతుల వరకూ చాలా మంది తల్లిదండ్రుల్ని అడిగాను. దాదాపుగా అందరూ తెలుగులో చెబితేనే అర్థమవుతాయని అన్నారు. మరి ‘మీ పిల్లల్ని ఆంగ్ల మాధ్యమంలో ఎందుకు చదివిస్తున్నారు?’ అని అడిగితే, అందరూ ఆ బళ్లకే పంపిస్తున్నారు కాబట్టి మేమూ అందులోనే చదివిస్తున్నాం అన్నారు. తెలుగు మాధ్యమం ఆవశ్యకతని గుర్తించిన వాళ్లకి కూడా ప్రస్తుతం ప్రత్యామ్నాయం లేని పరిస్థితి. ప్రైవేటు పాఠశాలలు దాదాపు ఆంగ్లంలోనే బోధిస్తున్నాయి. ప్రభుత్వ బళ్లో మాస్టార్లు సరిగా ఉంటారో లేదో, సమయానికి వస్తారో లేదో అని భయం. ఫలితంగా తల్లిదండ్రులు కాళ్లూచేతులూ కట్టేసినట్లు అయిపోయి తప్పక ఆంగ్ల బళ్లకి పంపుతున్నారు. ముందుగా ప్రభుత్వ బళ్లలో జవాబుదారీతనం పెంచాలి. 
      నిజానికీ తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలు నాలుగు ముక్కలు ఇంగ్లీషు మాట్లాడాలని అనుకుంటున్నారు. అదేమంత అన్యాయమైన కోరిక కాదు. ఇంగ్లీషు వస్తే పిల్లాడి బతుకు బాగుంటుందని భావిస్తున్నారు. పదేళ్లు బడికి పోయిన తర్వాత కూడా పిల్లాడికి మన దగ్గర ఆ మాత్రం ఇంగ్లీషు ఎందుకు రావడంలేదు? ఈ విషయంలో లోపం బళ్లోనే ఉంది. వినడం, మాట్లాడటం, క్రియల ద్వారా ఒక భాష వస్తుంది. ఆ తర్వాతే చదవడం, రాయడం. కానీ మనం వినడం, మాట్లాడటం వదిలిపెట్టి రాయడం నుంచి మొదలుపెడుతున్నాం. ముందు పెరుగు తిని తర్వాత చారు, కూర, పచ్చడి అన్నం తినమని చెబుతున్నాం. అంతా అపసవ్యం. యస్పాల్‌ కమిటీ కూడా మనం ద్వితీయ భాషను నేర్పుతున్న విధానమే తప్పు అని చెప్పింది. దాని గురించి సరైన పరిశోధనలు చెయ్యకపోతే పిల్లలు పూర్తిగా నష్టపోతారని హెచ్చరించింది. కానీ, మేధావులు ఈ విషయం గురించి పట్టించుకోవడంలేదు. మాట్లాడటం, వినడానికి ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఇచ్చి, తర్వాత చదవడం, రాయడం మీద దృష్టి సారించి, పరీక్షల్లో కూడా ఈ నాలుగు అంశాలు ఉండేలా చూస్తే పిల్లలకు భాష చక్కగా వస్తుంది.
మేధావుల మౌనం!
సివిల్స్‌ అధికారులు వేరే రాష్ట్రాల్లో నియమితులయ్యాక స్థానిక భాషలో వాళ్లకి ప్రావీణ్య పరీక్ష ఉంటుంది. ఈ క్రమంలో వాళ్లు ఇద్దరు గ్రామీణులతో మాట్లాడాలి. వాళ్లు చెప్పిన దాని ఆధారంగా అర్జీ రాయాలి. ముఖ్యమైన అంశాలు నమోదు చేసుకోవాలి. వినడం, అర్థం చేసుకోవడం, రాయడం లాంటివన్నీ ఇందులో ఉన్నాయి. మన పిల్లలకి భాషా ప్రావీణ్యం నేర్పే పరీక్షల్లో ఎక్కడా ఈ అంశాలు ఎందుకు ఉండవు? తప్పు ప్రభుత్వానిది, మేధావులది. మన పరీక్ష విధానం, పాఠం చెప్పే విధానం మారాల్సిందే! మన దగ్గర మరో దౌర్భాగ్యం ఏంటంటే, లెక్కలు, సోషల్, సైన్స్‌ని ఆయా భావనలు అర్థం చేసుకోవడానికి కాకుండా ఒక భాష నేర్పడానికి వాడుతున్నాం. దీనివల్ల పిల్లాడికి వాటి అసలు ప్రయోజనం తెలియడంలేదు. వాటి అసలు లక్ష్యాల్ని చేరుకోలేకపోతున్నారు. గణితంలో ఒకటికి వెయ్యికి గల తేడా కేవలం మూడు సున్నాలు కాదు. ఒక రూపాయికి, వెయ్యి రూపాయి నాణేలకి ఉన్న తేడా. దాన్ని పిల్లాడు గుర్తించగలగాలి. ఈ భావన అర్థమైతే పిల్లాడికి తర్కం, అవగాహన లాంటివన్నీ అలవడతాయి. వీటికి ప్రాథమిక పాఠశాలలో లెక్కల ద్వారా బీజం పడుతుంది. ఆంగ్లం బాగా నేర్పాలనుకుంటే మరో రెండు మూడు గంటలు పిల్లలకి అదనపు తరగతులు తీసుకోవచ్చు. కానీ, లెక్కలు, సైన్స్, సోషల్‌ని ఎందుకు పాడుచేస్తున్నారు? వీటన్నింటి దిశగా ఏ ఒక్కరూ ఆలోచించకపోవడం చాలా దురదృష్టకరం. 
      ఒకప్పుడు మన దగ్గర ప్రపంచ స్థాయి శాస్త్రవ్తేతలు తయారయ్యారు. ఎన్నో పేటెంట్లు సాధించారు. రానురాను సైన్స్‌ బోధన కూడా లోపభూయిష్ఠంగా మారింది. పద్యాలు చదివించినట్లు విజ్ఞానశాస్త్రాన్ని బట్టీ పట్టిస్తున్నారు. ఆంగ్ల మాధ్యమం కారణంగా పిల్లలు సైన్స్‌ని ఎక్కువ సేపు బట్టీపట్టాల్సి వస్తోంది. సాంఘిక శాస్త్రం పరిస్థితీ ఇంతే. గతంలో అశోకుడి పరిపాలన గురించి రాయాల్సివస్తే బావులు చెరువులు తవ్వించాడు లాంటివి రాసేవాళ్లు. ఆంగ్ల మాధ్యమం వచ్చాక ఈ పది వాక్యాలు రాయాలన్నా బట్టీకొడుతున్నారు. అందుకే పిల్లలు ఎక్కువ సేపు చదువుతున్నారు. వాళ్ల మీద ఒత్తిడి పెరిగింది. దీనివల్ల 20 ఏళ్ల కిందటితో పోలిస్తే ఇప్పుడు సోషల్‌ సబ్జెక్ట్‌ని ఇష్టపడే పిల్లలు తగ్గిపోయారు! విద్యావేత్తలు కూడా దీన్ని గుర్తించడంలేదు. మేధావి వర్గం లోపం వల్లే బోధన భాషని మనం సరిగా అర్థం చేసుకోలేకపోయాం.
అందరి బాధ్యత
భాషని, దానికి అనుబంధంగా ఉండే సంస్కృతిని కాపాడుకోవడం ఒక జాతి కర్తవ్యం. భాష బడి ద్వారానే బతుకుతుంది అనే దానిలో పూర్తిగా నిజం లేదు. పాలన కూడా ప్రజల భాషలోనే సాగాలి. సుప్రీం కోర్టు తీర్పులు ఇప్పుడు తొమ్మిది భాషల్లో అందుబాటులోకి తెస్తున్నారు. త్వరలో మరో మూడు భాషలకి విస్తరించబోతున్నారు. హోటల్‌కి వెళ్లి ఇడ్లీ తింటే బిల్లు ఆంగ్లంలో ఉంటుంది. అదే తమిళనాడులో అయితే వాళ్ల భాషలోనే ఉంటుంది. మనలాంటి బిల్లు యంత్రాల్నే అక్కడా వాడుతున్నారు. తమిళంలో వచ్చినప్పుడు మన భాషలో ఎందుకు రాదు? ఔషధాల పేర్లు కూడా మన భాషలో ఎందుకు ముద్రించరు? పురుగుమందుల మీద మూడు భాషల్లో ముద్రిస్తున్నప్పుడు వేసుకునే మందుల మీద మన భాష ఎందుకు ఉండకూడదు? ఏటీఎం యంత్రాలలో రసీదులు తెలుగులో ఎందుకు రావు? వీటన్నింటిలోకీ అమ్మభాషని తెచ్చుకోవాల్సిన బాధ్యత పౌర సమాజం మీద ఉంది. భాషను బతికించుకోవడానికి అందరూ కలిసి రావాలి. వివిధ రంగాల్లోని వ్యక్తులు మనసుపెట్టి పనిచెయ్యాలి. సామాన్యుడి దైనందిన అవసరాల్లో భాష కనిపించాలి. అందుకోసం వ్యవస్థీకృత మార్పులు చెయ్యాలి. ప్రస్తుతం సాంకేతికత బాగా అభివృద్ధి చెందింది. ప్రభుత్వాలు తలచుకుంటే ఇవేవీ పెద్ద కష్టమేం కాదు. చెయ్యాలన్న తృష్ణ ఉండాలంతే!
      2,500 ఏళ్ల భారతదేశ చరిత్రని గమనిస్తే, ఉన్నత విద్య వేరే భాషలో ఉన్నా ప్రాథమిక విద్య మాతృభాషలోనే జరిగింది. దీనివల్ల అప్పుడు ఎవరూ ఇబ్బందులు ఎదుర్కోలేదు. కానీ, ఇప్పుడే ఎందుకు సమస్యలంటే కారణం మాధ్యమం. పాఠం చెప్పే విధానంలోనే లోపమే. అంతకు ముందు పిల్లలు గురువుదగ్గర శుశ్రూష చేస్తూ ఆయన చెప్పేది వింటుండేవారు. గురువు తన జ్ఞానాన్నంతా సందర్భానుసారం పిల్లలకు బోధిస్తుండేవారు. ప్రస్తుతం చాలా మంది ఉపాధ్యాయులకు ఆంగ్లం మీద పట్టు ఉండటంలేదు. ఇక ఆంగ్ల మాధ్యమంలో చదివిస్తే మాత్రం విద్యార్థికి ఆ భాష మీద పట్టు ఎలా వస్తుంది?!
      అలాగే, గిరిజన భాషల్లో చదువు చెప్పడం కష్టం అని అంటుంటారు. పపువా న్యూగినీ దేశ జనాభా దాదాపు 86 లక్షలు. అక్కడ 800 పైచిలుకు భాషలున్నాయి. ఆ దేశంలో 425కి పైగా భాషల్లో ప్రాథమిక విద్య బోధిస్తున్నారు. ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో ప్రస్తుతం ఆరు భాషల్లో చెబుతున్నారు. మిగిలిన భాషల్లోకి కూడా దీన్ని తీసుకెళ్లవచ్చు. అవసరమైతే మాండలికాల్లోకీ విస్తరించవచ్చు. ఏది ఏమైనా పిల్లలకి ఇంటి భాషలోనే పాఠం చెప్పాలి. పిల్లల భవిష్యత్తు, జాతి అవసరాలు, ప్రజాస్వామ్యం ఈ మూడు అంశాల నేపథ్యంగా నేను 2015 నుంచి పాఠశాల విద్య గురించి అధ్యయనం చేస్తున్నాను. ప్రస్తుత ఆంగ్ల మాధ్యమం పరిస్థితి ఏదో ఒక రోజు వస్తుందని ఊహించాను. ప్రజాస్వామ్యం మనుగడ సాగించాలంటే పాలన ప్రజల భాషలోనే ఉండాలి. లేకపోతే నియంతృత్వానికి దారి తీస్తుంది. పిల్లవాడు ఎదగాలంటే ఇంటి భాషలోనే చదువు ఉండాలి. జాతీయ నూతన విద్యా విధానం కూడా కనీసం ప్రాథమిక విద్య లేదా ఎనిమిది, ఆ పై స్థాయి చదువు అమ్మభాషలో ఉండాలని చెప్పడం చాలా ఆనందదాయకం.


వెనక్కి ...

మీ అభిప్రాయం

  ముఖాముఖి


తెలుగు కోసం ఏడ్చేశా...

తెలుగు కోసం ఏడ్చేశా...

మహ్మద్‌ ఆర్‌.హెచ్‌.షరీఫ్‌

గ్రంథాలయమే కోవెలగా... వెలగా

గ్రంథాలయమే కోవెలగా... వెలగా

పావులూరి శ్రీనివాసరావు

అక్షరాలా ‘కథా’నాయకుడు

అక్షరాలా ‘కథా’నాయకుడు

ఉల్చాల హరిప్రసాద్‌రెడ్డి